اقرب و تجلّى اعظم و ناچار از ظهور نور احدى در مرآت دلهاى خودشان ، از اين مرايا و آئينه‌هاى تابناك بودند . همين شفاعت خمسهء طيّبه بوده است كه خداوند به بركت آن آتش را بر ابراهيم بَرْداً وَ سَلاماً فرمود ، و كشتى نوح را به سلامت به جودىّ رسانيد ، و عصا را در دست موسى اژدها نمود و سپس آن را بازگردانيد ، و طلوع نور پيروان آنها بود كه در درخت به أنا الله دريچهء توحيد را به روى او گشود و او را در وادى معرفت كشانيد ، و او را با سبطيان از شرّ فرعون و قبطيان نجات داد و آب را بر آنها مَعْبر نمود ، و فرعون و پيروانش را دستخوش غرقه ساخت . و نور خمسهء طيّبه بود كه بيّنات و آيات به عيسى بن مريم عنايت كرد ، و او مرده زنده ميكرد و كور مادرزاد شفا ميداد و مبتلا به مرض پيسى را خوب ميكرد ؛ و بطور كلّى تمام حالات معنوى در خلوت‌هاى روحانى همهء پيامبران و اولياء خدا بواسطهء شفاعت و وساطت آنها بود . و از نقطه نظر برهان فلسفى ، محال است كسى بتواند بطور طفره مسافتى را بپيمايد . عبور از مراحلِ نفس تا طلوع نور توحيد ، در سفر معنوى و ملكوتى سالكان راه حقيقت ، بدون عبور و استمداد از اين آيات الهيّه با اين اصل مسلّم كه ميدانيم : حجاب أقرب و اسم أعظم و آيت كبرى و مقام بين البينى و جمع الجمعى هستند ، محال است . آنچه از روايات در اين باره آمده است با مضامين مختلفه ، بسيار است ؛ و در زبان پيامبران كه به امّت‌هاى خود بيان ميكرده‌اند نيز