أعوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّيطانِ الرَّجيم بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحيم الْحَمْدُ للَّهِ رَبِّ الْعالَمينَ و الصَّلَاةُ و السَّلامُ عَلَى سَيِّدِنا مُحَمَّدٍ و ءَالِهِ الطّاهِرين و لَعْنَةُ اللهِ عَلَى أعْدآئِهِمْ أجْمَعينَ مِنَ الآنَ إلَى قيامِ يَوْمِ الدّين وَ لَا حَوْلَ و لا قُوَّةَ إلّا بِاللهِ الْعَلىِّ الْعَظيم قال اللهُ الحكيمُ فى كِتابِه الكَريم : وَ لا تَنْفَعُ الشَّفاعَةُ عِنْدَهُ إِلَّا لِمَنْ أَذِنَ لَهُ حَتَّى إِذا فُزِّعَ عَنْ قُلُوبِهِمْ قالُوا ما ذا قالَ رَبُّكُمْ قالُوا الْحَقَّ وَ هُوَ الْعَلِيُّ الْكَبِيرُ . ( آيه بيست و سوّم ، از سورهء سبأ : سى و چهارمين سوره از قرآن كريم ) « و شفاعت سودى در نزد خداوند ندارد مگر براى كسى كه خدا به او اذن داده است ؛ تا زماني كه چون دهشت و وحشت از دل‌هاى آنان برداشته شود ؛ به آنها ميگويند : پروردگار شما چه گفت ؟ ! ميگويند : حقّ ، و اوست بلند مرتبه و بزرگ منزله . » اينك وقت آن رسيده است كه در اصناف شفاعت كنندگان بحثى به ميان آوريم بحَولِ اللهِ و قُوّتِه .