سابقاً دانستيم كه شفاعت بر دو گونه است : تَكوينيّه و تَشريعيّه . و اينك شفاعت تشريعيّه را به دو بخش قسمت مىكنيم : بخش اوّل شفاعت تشريعيّه اى كه در دنيا براى انسان تحقّق مىپذيرد ، و بخش دوّم شفاعت تشريعيّه اى كه در آخرت متحقّق ميگردد ؛ و بنابراين ما بايد در سه موضوع بحث كنيم : اوّل در شفاعت تكوينيّه ، دوّم در شفاعت تشريعيّهء واقع در دنيا ، سوّم در شفاعت تشريعيّهء واقع در آخرت . امّا شفاعت تكوينيّه چون عبارت است از وسائط فيما بَيننا و بين الله تعالى ، و همچنين بين خدا و تمام موجودات و مخلوقات ، و اسباب واقع در راه تحقّق بخشيدن موجودات ، و اعطاء وجود به ماهيّات امكانيّه و قالب‌هاى خارجيّه ، و بطور كلّى هر چه در وسط قرار گيرد و واسطه براى گسترش نور توحيد خداوند متعال در عوالم امكان گردد ؛ ما در اينجا از بسط سخن ، چون متعلّق به مباحث معاد نيست خوددارى مىكنيم و خوانندگان ارجمند را به تفسير « الميزان » جلد اوّل ، ص 77 تا 82 كه دربارهء استناد علل مادّيّه به خداوند تعالى است ، و به جلد دوّم آن تفسير از ص 180 تا 193 كه دربارهء تأثير بعضى از اعمال بر خارج و ارتباط بين اعمال و حوادث خارجيّه است ، و به جلد بيستم از ص 283 تا 285 كه دربارهء وساطت فرشتگان در تدبير امور خارجيّه است ، و نيز به رسالهء شريفه و نفيسهء خطّى صاحب اين تفسير حضرت استاد گرامى آيه الله علّامهء طباطبائى مُدّ ظلُّه العالى كه موسوم است به رِسالةُ الوَسآئطِ المَوجودةِ بَينَ اللهِ