سُبحانَه و بَينَ نَشأةِ الطَّبيعة « 1 » ، ارجاع ميدهيم شفاعت تشريعيّه در دنيا و اينك وارد در بخش اوّل شفاعت تشريعيّه كه در دنيا تحقّق دارد مىشويم . بطور كلّى هر چيزى كه در دنيا موجب مغفرت انسان و قرب او بسوى حقّ تعالى مىشود ، آن شفيع است كه بين بنده و حضرت حقّ واسطه مىشود موجب غفران ذنوب و سيّئات ميگردد . شفيعان تشريعيّه در دنيا ؛ توبه ، توحيد ، ايمان ، عمل صالح و قرآن از جملهء آنها توبه است كه در بسيارى از آيات كريم ، ما را بدان دعوت كرده است : قُلْ يا عِبادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلى أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ * وَ أَنِيبُوا إِلى رَبِّكُمْ وَ أَسْلِمُوا لَهُ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَكُمُ الْعَذابُ ثُمَّ لا تُنْصَرُونَ . « 2 » « بگو : اى بندگان من ! كه بر عمرها و جان‌هاى خود اسراف كرده و به بيهودگى و تجاوز از حدود الهيّه افراط كرده‌ايد ، از رحمت خداوند مأيوس نباشيد ! چون خداوند تمامى گناهان را مىآمرزد ؛ و اوست بخشندهء گناهان و مهربان .

--> ( 1 ) اين رساله با شش رسالهء ديگر كه دربارهء ذات خدا و اسماء خداوند و افعال خداوند ، و انسان قبل الدّنيا و فى الدّنيا و بعدالدّنياست ، به رسائل سبعهء توحيديّهء علّامهء طباطبائى مدّ ظلّه العالى معروف است . اين رسائل هنوز به طبع نرسيده است ، و اينجانب در اوقاتى كه در بلدهء طيّبهء قم مشغول به تحصيل بودم از روى نسخهء خطّى علّامه براى خود استنساخ نموده‌ام . ( 2 ) آيه 53 و 54 ، از سورهء 39 : الزّمر