التَّجَافِىَ عَنْ دَارِ الْغُرُورِ ، وَ الإنَابَةَ إلَى دَارِ الْخُلُودِ ، وَ الاسْتِعْدَادَ لِلْمَوْتِ قَبْلَ نُزُولِه ، « 1 » . نه تنها ورد زبان ، بلكه حال نفس ، و تحقّق و شهود دل تابناك و ضمير منوّرش بود . پيوسته صحيفهء سجّاديّه در مقابل او روى كتاب‌هاى مطالعه بود ، و از مناجات خمسهء عشر حضرت سجّاد بسيار لذّت مىبرد و غالباً آنها را مىخواند و از حفظ بود ، و بالاخصّ به مناجات هشتم كه مناجات مُريدين است بسيار عشق مىورزيد . اطاق مطالعهء هميشگى ايشان در بيرونى و طبقهء فوقانى و اطاق محقّرى بود ، و بالاخصّ در تابستان گرم نجف سخت و مشكل بود . گرفتاريها و شدائد از اطراف و اكناف روىآور بود ، و در اين اواخر به كسالت قلب و پرستات مبتلا بود و عمل جرّاحى پرستات نموده و روى تخت افتاده ، و ادرار بوسيلهء لوله اى در ظرفى زير تخت مىريخت . و قرض ايشان چه براى إمرار مخارج شخصى ، و چه براى طلّاب به حدّ اعلى رسيده بود . و خانهء مسكونى خود را به چهار صد دينار عراقى به جهت مصرف يك عمل جرّاحى كه براى يكى از ارحامشان پيش آمد كرده بود ، به رهن گذاشته بودند ، و از جهات داخلىِ منزل نيز ناراحت و در شدائدى بسر مىبرد .

--> ( 1 ) از ادعيه حضرت امام زين العابدين عليه السلام است كه در سجده تكرار مىنمودند و ترجمه‌اش اين است : « بار پروردگارا ! به ما روزى كن كه پهلو از اين خانهء غرور دنيا تهى كنيم و به سوى خانهء جاودان آخرت مجدانه دل دهيم ، و استعداد مرگ را قبل از رسيدن آن به ما عنايت فرما . »