رسول خدا فرموده‌اند : « من مىخواهم تقاضا و خواهش خود را از خداى خودم تأخير بيندازم ، و آن را شفاعت براى امّت خودم در روز قيامت قرار دهم . و عطيّه اى كه به من از ناحيهء خدا ميرسد ، من آن را براى شفاعت امّت خودم قرار داده‌ام . » مسلم و دارمى از رسول الله صلّى الله عليه و آله و سلّم روايت كرده‌اند كه : أَنَا أَوَّلُ شَافِعٍ فِى الْجَنَّةِ . « من در روز قيامت اوّلين شفاعت كننده هستم . » و نيز مسلم آورده است كه : أَنَا أَوَّلُ النَّاسِ يَشْفَعُ فِى الْجَنَّةِ « 1 » . « من اوّلين كسى هستم از مردمان كه در بهشت شفاعت مىكند . » و ابن ماجه روايت كرده است كه : يَشْفَعُ يَوْمَ الْقِيَمَةِ ثَلَاثَةٌ : الانْبِيَاءُ ، ثُمَّ الْعُلَمَاءُ ، ثُمَّ الشُّهَدَاءُ . « 2 » « در روز قيامت سه طائفه شفاعت مىكنند : پيغمبران ، و پس از آن علماء ، و پس از آن شهيدان . » و بسيارى از آنها روايت كرده‌اند كه خداوند به پيامبر خطاب كرد :

--> ( 1 ) « سنن دارمى » مقدّمهء 8 ؛ و « صحيح مسلم » كتاب إيمان ، حديث 332 و 330 ( 2 ) « سنن ابن ماجه » كتاب زهد ، باب 37 ؛ اين روايت را در « خصال » صدوق از طريق خاصّه از پدرش از حميرى از هارون از ابن صدقه از جعفر بن محمّد از پدرانش از حضرت أمير المؤمنين عليهم السّلام از رسول خدا صلّى اللهُ عليه و آله و سلّم آورده است . ( « خصال » طبع سنگى ، باب الثّلاثهء ، ج 1 ، ص 75 )