وَ قُلْ تُسْمَعْ ، وَ سَلْ تُعْطَهُ ، وَ اشْفَعْ تَشَفَّعْ ! « 1 » . « هر چه مىخواهى بگو كه سخنت پذيرفتنى است ، و هر چه مىخواهى سؤال كن كه به تو داده خواهد شد ، و هر چه مىخواهى شفاعت كن كه شفاعتت مورد قبول است ! » و أحمد حنبل از أبا بَرْزَه از رسول الله صلّى الله عليه و آله و سلّم روايت كرده است كه : إِنَّ مِنْ أُمَّتِى لَمَنْ يَشْفَعُ لِأَكْثَرَ مِنْ رَبِيعَةَ وَ مُضَر . « 2 » « حقّاً كه در امّت من افرادى هستند كه هر يك از آنها در روز قيامت بيشتر از تعداد افراد قبيلهء ربيعه و مُضَر را شفاعت مىكند . » و حاكم در « مستدرك » با إسناد متّصل خود از أبو هُرَيره و از حُذَيفهء يمانى روايت كرده است كه آن دو نفر گفته‌اند كه : رسول الله صلّى الله عليه و آله و سلّم گفته‌اند كه : خداوند مردم را در روز قيامت گرد مىآورد و در آن وقتى كه بهشت را نزديك مىكنند مؤمنين بر پا مىايستند و همگى به نزد آدم أبو البَشر عليه الصّلاة و السّلام مىروند و مىگويند : اى پدر ما ! بهشت را براى ما باز كن ! آدم در پاسخ مىگويد : مگر چيزى غير از گناه پدرتان آدم شما را

--> ( 1 ) « صحيح بخارى » در كتاب توحيد باب 19 و 24 و 36 ، و كتاب رقاق ، باب 51 ، و كتاب أنبياء ، باب 3 ؛ و « صحيح مسلم » كتاب إيمان ، حديث 322 و 327 ؛ و « صحيح ترمذى » در كتاب صفت قيامت ؛ و ابن ماجه در كتاب زهد ؛ و دارمى در مقدّمهء 8 ؛ و أحمد حنبل ، در ج 1 ، ص 5 ( 2 ) « مسند أحمد حنبل » ج 4 ، ص 212