اعتبار جمع ، عين محبوب است و به اعتبار تفرقه غير اوست ؛ و توجّه محبّ بسوى محبوب فرع توجّه محبوب بسوى محبّ است ؛ پس مىتوان گفت كه : هر دوى ما نماز گزار واحدى هستيم كه به مقام حقيقتِ جمعى او در هر سجده‌اى سجود بجا مىآوريم . 7 - مقام قرب و ولايت او به من عنايت شد ، در اوّلين نقطهء ايجاد و پيدايش من ؛ در وقتىكه اشياء به طريق معلوميّت از ذات حقّ ظهور ميكردند و عالم امر را قبل از عالم خلق تشكيل ميدادند ؛ و هنوز روز را خدا نيافريده بود ؛ و در عالم ميثاق عهدى بسته نشده بود . 8 - و من در محبّت و عشق به او در عالم امر متحيّر و واله شدم ؛ در آنجائى كه هنوز ظهورى براى ذات من و براى صفات من در عالم خلق نبود ؛ و بنابراين سُكر و مستى من دربارهء او قبل از پيدايش من در اين عالم بود . 9 - پس آن محبّتى كه من در عالم امر به خداى خود پيدا كرده بودم ، فانى و نابود كرد آن صفاتى را كه در اين عالم خلق ميان من و او حادث شد ؛ و در آن عالم امر ثابت نبود ؛ پس آن صفات مضمحلّ و نابود شد و من با آن ذات أقدس همانطور كه در اوّل امر بودم همانطور شدم . 10 - پس از آنكه صفات من در عالم فناء مضمحلّ و نابود شد من به عالم بقاء بازگشتم و آن صفاتى را كه بواسطهء زيادتى القاء كرده و رها نموده بودم ، همه را چنين يافتم كه از من صادر شده است به