همهء دوستان و برادران دينى را مىنگريم ؛ امّا خودمان را نمىبينيم ؛ آيا ما چهرهء خود را مىبينيم ؟ نه . همهء شرائط إبصار موجود است ؛ چشم داريم ، چراغ روشن است ، نگاه مىكنيم ولى خود را مشاهده نمىكنيم ، به اين ميكروفون نگاه مىكنيم خود را نمىبينيم ؛ به صفحهء كاغذ ، به فرش و سقف نگاه مىكنيم خود را نمىبينيم ؛ امّا چون نگاه به اين سنگهاى مرمر متلألئ و درخشان مىكنيم قدرى خود را مشاهده مىنمائيم ؛ چرا ؟ چون اين سنگ بواسطهء بروز استعداد و لياقت ، فعليّت تجلّى و برگشت شعاع را پيدا كرده است ، اگر يك قدرى صيقلش زيادتر شود ، تبديل مىشود به يك صفحهء آئينه و ما كاملًا خود را در آن مىبينيم . پس يك شرط إبصار و ديدن ، قابليّت انعكاس شعاع است . همين فرشى كه روى زمين افتاده ، اگر در شرائط خاصّى واقع شود و بتوانيم به آن صيقلى بزنيم كه همچون آئينه بدرخشد ، آن فرش هم عكس چهرهء ما را نشان ميدهد ، كتاب هم نشان ميدهد ، ميكروفون هم نشان ميدهد ؛ و تمام اشياء و چيزهائى كه در مُحاذات ما و چهرهء ما قرار گرفته‌اند ، صورت ما را نشان ميدهند . موجودات در حدود سعهء خود نشان دهندهء قدرت و علم و حيات خداوند هستند موجوداتى كه حضرت بارى تعالى آفريده است ، هر كدام به نوبهء خود و در حدود سعهء ماهيّت و قابليّت خود ، نشان دهندهء قدرت و عظمت و علم و حيات حضرت أحدى هستند ؛ و بالاخصّ از ميان