تنها خواهد بود همانطور كه در اوّلِ امر واحد و تنها بوده است . ساعات و روزگار و اجل و مدّت برچيده مىشود ؛ و بازگشت همه بسوى اوست . از اينجا استفاده مىشود كه امورى هست كه از بين نميرود و معدوم صِرف نميگردد ، بازگشت دارد و بازگشتش بسوى خداست . روايات وارده در فناء وجه خلقى و بقاء وجه ربّى در « تفسير علىّ بن إبراهيم » در ذيل آيه لِمَنِ الْمُلْكُ الْيَوْمَ با سند خود روايتى از عُبَيد بن زُرارة از حضرت صادق عليه السّلام روايت مىكند و در ضمنِ آن آن حضرت ميفرمايد : ثُمَّ يَقُولُ اللهُ عَزّ وَ جَلَّ لِمَنِ الْمُلْكُ الْيَوْمَ ؟ فَيَرُدُّ عَلَى نَفْسِهِ : لِلَّهِ الْواحِدِ الْقَهَّارِ . أَيْنَ الْجَبَّارُونَ ؟ أَيْنَ الَّذِينَ ادَّعَوا مَعِى إلَهًا ءَاخَرَ ؟ أَيْنَ الْمُتَكَبِّرُونَ ؟ « 1 » « چون قيامت بر پا شود ، خداوند عزّ و جلّ خطاب مىكند : امروز قدرت و سلطنت از آن كيست ؟ خودش پيرو سؤال خود ، به خود پاسخ ميدهد : براى خداوند واحد قهّار است . كجا هستند سركشان ؟ كجا هستند آن كسانى كه با من معبود ديگرى را ادّعا ميكردند ؟ كجا هستند متكبّران ؟ » در اين روايت ملاحظه مىشود كه براى ذات مقدّس خود اثبات اسم واحد و اسم قهّار كرده است . و اين دو اسم دو عالَمند كه

--> ( 1 ) « تفسير قمّى » طبع سنگى ، ص 585