قالَ كَذلِكَ أَتَتْكَ آياتُنا فَنَسِيتَها وَ كَذلِكَ الْيَوْمَ تُنْسى « 1 » . « و كسى كه از ياد خدا إعراض كند ، پس بدرستى كه زندگى او توأم با سختى و مشكلات خواهد بود ، و ما او را در روز قيامت كور محشور خواهيم كرد . ميگويد : اى پروردگار من ! من كه در دنيا بينا بودم ، چرا مرا در اينجا كور حشر نمودى ؟ خداوند ميفرمايد : اينچنين است كه در دنيا آيات ما بسوى تو آمد و آنها را فراموش كردى ! و بدين جهت امروز نيز فراموش كرده شدى ! » پناه به خدا ؛ در اين دنيا انسان اعتماد به غير خدا نموده و همه چيز از دستش ميرود . و امّا اگر با خدا راه محبّت و عشق ، باز كند و طبق دعاى مولى أمير المؤمنين عليه السّلام : وَ اجْعَلْ . . . قَلْبِى بِحُبِّكَ مُتَيَّمًا « 2 » ( دل مرا در محبّت و عشق خودت ديوانه كن ) با خدا و اسرار الهى و واقعيّات سر و كار داشته و دامن از لوث اعتبار و مجاز بشويد ، در آنجا حبيب الله ، يَد الله ، روح الله ، ولىّ الله ميگردد . مگر خدا حبيب دارد ؟ رفيق دارد ؟ اينها همه اسماء خدا هستند كه به مقرَّبين و مُخلَصين عنايت مىكند . چگونه أمير المؤمنين عليه السّلام أسَدُ الله ، يَدُ الله ، لِسانُ الله ، عَيْنُ الله ، و فَضْلُ الله بوده است ؛ اگر كسى با آن حضرت راه مودّت و محبّت پيش گيرد و با صدق و صفا بدون غشّ و دَغَل ولايتش را بپذيرد و در اطاعت از

--> ( 1 ) آيات 124 تا 126 ، از سورهء 20 : طه ( 2 ) از فقرات دعاى كميل است . ( « مفاتيح الجنان » ص 67 ، از طبع إسلاميّه )