نموديم ، بايد قرآن كريم در هر صبحگاهى تلاوت شود . و حافظ شيرازى عليه‌الرّحمه در اين زمينه سروده است : هزار جَهد بكردم كه يار من باشى * مراد بخش دل بى قرار من باشى چراغ ديدهء شب‌زنده‌دار من گردى * انيس خاطر امّيدوار من باشى چو خسروان ملاحت به بندگان نازند * تو در ميانه خداوندگار من باشى در آن چمن كه بُتان دست عاشقان گيرند * گرت ز دست برآيد نگار من باشى شود غزالهء خورشيد صيد لاغر من * گر آهوئى چو تو يكدَم شكار من باشى من ار چه حافظ شهرم جُوى نمىارزم * مگر تو از كرم خويش يار من باشى « 1 » اگر او آمد و يار ما شد ، چشم‌هاى ما را بينا و گوش‌هاى ما را شنوا و زبان ما را گويا مىكند . و اگر او نيامد و ما را به خود واگذار كرد ، يك عمرى را در حجاب بسر برده و با نسبتى كه از صفات او به خود ميدهيم راه إعراض و مَجاز پيموده‌ايم . إعراض از ياد خدا ، موجب نابينائى در قيامت است وَ مَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنْكاً وَ نَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ أَعْمى * قالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِي أَعْمى وَ قَدْ كُنْتُ بَصِيراً

--> ( 1 ) « ديوان حافظ » طبع پژمان ( سنهء 1318 ) غزل 469 ، ص 214 و 215