جنوب ايران بدست آمد تمام دريچه‌هاى شكّ و ترديد را بر انسان مسدود مىسازد كه كورش همان ذو القرنين است . اين مجسّمه بنا بر گفتار دى لافواى نمونهء بسيار پر ارزش و گرانبهائى از حجّارى قديم است كه با بهترين مجسّمه‌هاى يونانى برابرى مىكند ، و يگانه نمونه از هنر آسيائىها است . اين مجسّمه كه در زمان اردشير ساخته و نصب شده است و چندين بار علماى بزرگ آلمان فقط به قصد تماشاى آن به ايران آمده‌اند ، در قرن نوزدهم ميلادى در مرغاب كشف شد . اين مجسّمه به قدر قامت انسان است و كورش را در وضعى نشان ميدهد كه دو بال بزرگ مانند دو بال عقاب از دو جانبش گشوده شده است ، و دو شاخ به صورت شاخ‌هاى قوچ روى سر دارد ، و شاخ‌ها در دو طرف سر نيست بلكه در وسط سر و پشت سر هم قرار دارند ؛ و با همان لباسى كه شاهان بابل مىپوشيدند . اين مجسّمه بدون ترديد ثابت مىكند كه تصوّر معناى صاحب دو شاخ بودن ( ذو القرنين ) در نزد كورش و در تفكّر وى وجود داشته است و بدين جهت در تصوير مجسّمه به صورت دو شاخ حكّاكى شده است . دو شاخ در وسط سر روئيده شده و از رستنگاه واحد ، يكى از شاخ‌ها به طرف جلو و ديگرى به طرف پشت سر رفته است . « 1 »

--> ( 1 ) دانشمند معظّم آقاى سيّد صدر الدّين بلاغى در « فرهنگ قصص قرآن » از ص 359 تا ص 374 ( از طبع ششم انتشارات أميركبير ) در پيرامون نظريّهء