براى خود رأيى و سليقه‌اى انتخاب نموده و در مقابل اوامر آن حضرت اظهار انانيّت و شخصيّت مىنمودند ؛ و آن امام قائم به حقّ و حاكم به عدل و دلسوز بر رعيّت و دعوت كنندهء به خدا را خسته و فرسوده و ملول و از زندگانى سير كردند . خطبهء أمير المؤمنين عليه السلام پس از جنگ نهروان در كتاب « الغارات » با سند متّصل خود از أبى الوَدّاك روايت مىكند كه چون حضرت أمير المؤمنين عليه السّلام از جنگ با خوارج نهروان فارغ شدند ، در نهروان به خطبه پرداخته و پس از حمد و ثناى خداوند به آن‌طورى كه بايستهء اوست ، چنين فرمودند : امّا بعد ، خداوند عزّ و جلّ با شما به رحمت و نيكوئى رفتار نمود و به طريق نيكو شما را نصرتِ با عزّت و شرف عنايت فرمود ؛ پس در اين حال كه اين غائلهء هائله از بين رفته و مخالفين داخلى منكوب شده‌اند ، فوراً حركت كنيد بسوى دشمنان خودتان از اهل شام و تتمّهء جنگ صفّين را خاتمه دهيد و قبل از آنكه دشمن مجال و فرصتى بيابد ، معاويه را كه دشمن سرسخت اسلام بوده و از هتك حُرُمات خدا به‌هيچ‌وجه خوددارى نمىكند از پاى درآوريد و اين دشمنان خارجى خود را سركوب و منكوب نمائيد . مخالفت أشعث بن قيس با أمير المؤمنين عليه السلام أشعث بن قَيس برخاست و با جملاتى سرد مردم را به بازگشت به منازل خود و استراحت ، به چنين عبارتى دعوت كرد : يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِين ! نَفِدَتْ نِبَالُنَا ، وَ كَلَّتْ سُيُوفُنَا ، وَ نَصَلَتْ أَسِنَّةُ رِمَاحِنَا وَ عَادَ أَكْثَرُهَا قِصَداً . ارْجِعْ بِنَا إلَى مِصْرِنَا نَسْتَعِدَّ بِأَحْسَنِ عُدَّتِنَا ، وَ لَعَلَّ