عليه السلام روايت مىكند راجع به مُرْجَوْنَ لِأَمْرِ اللَّهِ و مضمون دو روايت يكى است ، ولى ما در اينجا عين عبارت روايت اوّل را مىآوريم : محمّد بن يحيى از أحمد بن محمّد از علىّ بن حَكَم از موسى بن بكر از زُرارة از حضرت باقر عليه السّلام در قول خداوند عزّ و جلّ : وَ آخَرُونَ مُرْجَوْنَ لِأَمْرِ اللَّهِ : قَالَ : قَوْمٌ كَانُوا مُشْرِكِينَ فَقَتَلُوا مِثلَ حَمْزَةَ وَ جَعْفَرٍ وَ أَشْبَاهَهُمَا مِنَ الْمُؤْمِنِينَ ، ثُمَّ إنَّهُمْ دَخَلُوا فِى الإسْلَامِ فَوَحَّدُوا اللهَ وَ تَرَكُوا الشِّرْكَ وَ لَمْ يَعْرِفُوا الإيمَانَ بِقُلُوبِهِمْ فَيَكُونُوا مِنَ الْمُؤْمِنِينَ فَتَجِبَ لَهُمُ الْجَنَّةُ ، وَ لَمْ يَكُونُوا عَلَى جُحُودِهِمْ فَيَكْفُرُوا فَتَجِبَ لَهُمُ النَّارُ ؛ فَهُمْ عَلَى تِلْكَ الْحَالِ إِمَّا يُعَذِّبُهُمْ وَ إِمَّا يَتُوبُ عَلَيْهِمْ . « 1 » « حضرت باقر عليه السّلام در تفسير اين آيه : وَ آخَرُونَ مُرْجَوْنَ لِأَمْرِ اللَّهِ فرمودند : مراد از آنها قومى هستند كه سابقاً از مشركان بوده‌اند و مانند حضرت حمزهء سيّد الشّهداء و حضرت جعفر طيّار و أمثال آنها را از گروه مؤمنان به خدا كشته‌اند ؛ و سپس آنها داخل در دين اسلام شدند و خداى را به وحدانيّت پذيرفتند و شرك را ترك گفتند ، امّا ايمان در دلهاى آنان وارد نشد ، و معرفت به خدا به دلهاى خود پيدا نكردند تا از مؤمنين باشند و بهشت بر آنان واجب گردد ، و نيز بر انكار و مكابرهء خود هم باقى نمانده‌اند تا از كافران باشند و آتش بر آنها واجب شود ؛ اينان بر همين حال هستند كه يا پروردگار آنها را

--> ( 1 ) « اصول كافى » ج دوّم ، ص 407