« عرض كردم : مرا نصيحت و اندرزى كن اى پسر رسول خدا ! فرمود : بلى ، براى سفرى كه در پيش دارى خود را آماده ساز ، و توشهء اين سفر را قبل از آنكه زمان كوچ كردن در رسد و آهنگ رحيل بنوازند مهيّا كن . و بدان كه تو به دنبال دنيا ميروى و طلب آن را ميكنى درحالىكه مرگ تو را تعقيب نموده و طلب تو را مىنمايد . و همّ و اندوه و انديشه و تفكّر روزى را كه هنوز نيامده است بار مكن بر روزى كه آمده و تو در آن هستى . و بدان كه تو از اموال دنيا هيچ چيزى را زيادى از قوت خودت كسب نمىكنى مگر آنكه در آن چيز خازن و نگهدار براى غير خودت بوده‌اى ! و بدان كه در آنچه از اموال دنيا از راه حلال بدست مىآورى حساب است و در حرامش عقاب است و در مشتبهاتش عتاب و سرزنش و مؤاخذه است . بنابر اين اصل ، دنيا را مانند جيفه و مُردارى فرض كن كه به اندازهء كفاف در موقع ضرورت از آن براى خود برميدارى ؛ پس اگر آنچه اخذ نموده‌اى از حلال باشد ، تو در اين امر طريق زهد و قناعت پيشه داشته‌اى و از عهدهء حساب كمترى برآمده‌اى ؛ و اگر آنچه را از دنيا برميدارى از حرام باشد ، ديگر دچار وِزر و تبعات و مؤاخذه نشده‌اى ، چون از ميته به قدر ضرورت برداشته‌اى نه زياده بر آن ؛ و اگر از موارد مشتبه باشد كه مورد عتاب واقع مىشوى ، دچار عتاب