ايمان آورد و عمل كرد ، اين عمل موجب ازدياد ايمان مىشود و ايمان بيشتر موجب ازدياد عمل ، و همينطور هر يك از مراتب ايمان و عمل پيوسته يكدگر را تأييد و تقويت مىكنند تا به مرحلهء اخلاص و عالم قرب برسانند ؛ رسول اكرم صلّى الله عليه و آله فرمود : مَنْ عَمِلَ بِمَا عَلِمَ وَرَّثَهُ اللهُ عِلْمَ مَا لَمْ يَعْلَم . « 1 » « هر كس عمل كند به دانسته‌هاى خود ، خداوند علم به آنچه را كه نميداند به او عنايت خواهد فرمود . » وَ قَدِمْنا إِلى ما عَمِلُوا مِنْ عَمَلٍ فَجَعَلْناهُ هَباءً مَنْثُوراً . اعمالى را كه كفّار و مشركين انجام مىدهند ، چون براى ما نبوده ، براى رضاى ما و تقرّب به ما نبوده بلكه براى نيّات مادّى و دنيوى و ريا و سُمعه و آوازه و خودپسندى و خودخواهى و براى ثبت نام آنها در تاريخ تمدّن و علم الاجتماع و گرفتن جوائز بين المللى و تحصيل افتخار ملّى و غرور وطنى و أمثال اين دعاوى پست و بى بنياد بوده است ، لذا در نزد ما ارج و ارزشى ندارد . « ما با ارادهء متين خود قاصداً و عامداً به اعمال آنها توجّه كرديم و تمام آنها را متلاشى و مضمحلّ و مانند گرد و خاشاك و غبار ، در فضاى بزرگ پراكنده و متفرّق ساختيم . » اين اعمال پراكنده شده چون داراى اصالت كلمهء توحيد نيست

--> ( 1 ) « ، بحار الانوار » ج 68 ، ص 363 ؛ « الفصول المختارة » ج 1 ، ص 68 ؛ « إحيآء العلوم » ج 1 ، ص 63 ، از طبع دار الكتب العربيّة - مصر