در روايت است كه هر كه چشمش به زن نامحرم افتد و او براى خدا فوراً سرش را پائين افكند ، خداوند به پاس اين عمل يك حوريّهء بهشتى در بهشت عنايت مىنمايد . « 1 » كسى كه حوريّه را در مقابل اين عمل خود نديده ، به او حوريّه ميدهند ، و گرنه اگر كسى اوّل حوريّه را ببيند و سپس سر خود را فروافكند ، هنرى ننموده است ؛ كيست كه اين كار را نكند و حوريّه را به يك نگاه مبادله ننمايد . اگر بنا شود انسان در اوّل وهله بهشت را ببيند و بعداً نماز بخواند و زكات دهد و جهاد كند و در شدائد و مشكلات پاى صبر و استقامت محكم دارد و قدم راستين نهد ، در تمام جهان يك نفر دوزخى يافت نشود و تمام افراد بر اساس اين معامله ، بهشتىِ محض و با تقوى و با صلاح و با ايمان خواهند بود . ولى اين بهشت ، بهشت عالم قبل از اين عالم است ، بهشت عالم ذَرّ است ، نه بهشت عالم تكليف . در بهشت دنيا با اراده و اختيار و تصبّر و تحمّل بايد بر اغراض شيطانيّه فائق آمد ، و لذا مردم به دو گروه سعيد و شقىّ منقسم ميگردند . مَنْ عَمِلَ بِمَا عَلِمَ وَرَّثَهُ اللهُ عِلْمَ مَا لَمْ يَعْلَمْ بايد اجمالًا به غيب

--> ( 1 ) در « وسائل » طبع امير بهادر ، جلد سوّم ، كتاب النّكاح ، باب 104 ( از ابواب مقدّمات نكاح ) ص 24 « تحريمُ النّظر إلى النّسآء الاجانب و شعورهنَّ » در روايت نهم فرموده است : وَ قالَ الصّادِقُ عَلَيْهِ السَّلامُ : مَنْ نَظَرَ إلَى امْرَأَةٍ فَرَفَعَ بَصَرَهُ إلَى السَّماءِ أوْ غَضَّ بَصَرَهُ ، لَمْ يَرْتَدَّ إلَيْهِ بَصَرُهُ حَتَّى يُزَوِّجَهُ اللهُ مِنَ الْحورِ الْعينِ . اين روايت را از صدوق نقل كرده است .