با ارواح پيامبران و ائمّه و ملائكه ، و بشارت به وصول به اسماء و صفات كلّيّهء پروردگار ، بشارت به لقاى حضرت احديّت و فناءِ در ذات مقدّس او ، و طلوع مقام توحيد با تمام مراتب و درجاتش . و در آخرت بشارت ميدهند به جنَّت و خلود و مغفرت و عبور از صراط و نعيم و كوثر و شفاعت و لحوق به ارواح پيمبران و معيّت با پاكان و پيش تاختگان و مقام أمن و سلام و جمال حضرت بارى تعالى شأنه . بشارت به اولياى خدا غير از بشارت به غير آنهاست از طرف ديگر در سورهء فصِّلت ، كه همان سورهء حم سجده است ، ميفرمايد : إِنَّ الَّذِينَ قالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلائِكَةُ أَلَّا تَخافُوا وَ لا تَحْزَنُوا وَ أَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتِي كُنْتُمْ تُوعَدُونَ . « 1 » « آن كسانى كه ميگويند آفريدگار و پروردگار ما خداست و سپس بر اين اصل استقامت نموده و پايدارى مىنمايند ، فرشتگان رحمت بر آنها فرود مىآيند و ميگويند كه خوفى و حزنى نداشته باشيد و بشارت باد شما را به بهشتى كه سابقاً به آن وعده داده شده‌ايد . » اين مژده در دنيا براى افرادى كه در ايمان پافشارى مىكنند داده نمىشود ، بلكه اين بشارت در حال مرگ به آنها داده مىشود ؛ بنابراين مانند آيه مورد بحث ما : أَلا إِنَّ أَوْلِياءَ اللَّهِ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ نيست . براى آنكه بشارت به يك امر حتمىّ الوقوع تعلّق ميگيرد ، و

--> ( 1 ) آيه 30 ، از سورهء 41 : فصّلت