به امرى كه احتمال ميرود تحقّق پيدا كند يا نكند نمىگويند بشارت باد ؛ مثلًا اگر زن شما در شكم فرزندى داشته باشد كه ممكن است پسر باشد يا دختر ، نمىگويند : بشارت باد بر شما به پسرى كه خدا به شما عنايت فرموده است ؛ ولى وقتى پسر متولّد شد ميگويند : بشارت باد بر شما كه حضرت پروردگار اولاد ذكورى مرحمت كرده است . انسان تا به مرحلهء ولايت يا به مرحلهء مرگ نرسد راهش يك طرفه نيست بلكه پيوسته در كشمكش اختيار خوب و بد ، و سعادت و شقاوت ، و بهشت و دوزخ خواهد بود ؛ و بنابراين ، بشارت به ورود در بهشت يا بشارت به برداشته شدن بيم و هراس و غصّه و اندوه نسبت به او معنى ندارد . نسبت به اولياء خدا كه در حرم آرامش خدا آرميده‌اند و خوف و غصّه از كانون وجود آنها رخت بر بسته است ، بشارت صحيح است چه بشارت در دنيا و چه در آخرت ؛ چون كار آنها يكسره شده و بعد از ورود در عالم خلوص ، شيطان را بر آنها طمعى نيست . امّا نسبت به غير اولياء خدا گرچه داراى ايمان باشند و در ايمان پاىِ مردى فشرده و با قدم راستين در اين ميدان گام نهاده باشند ، ولى در عين حال چون به مقام خلوص نرسيده‌اند و هنوز كار آنها به سعادت محض تبديل نشده و از اختيار خير و شرّ بيرون نيامده‌اند ، هنوز احتمال سعادت و شقاوت در آينده و ورود به بهشت و دوزخ هست . بنابراين ، بشارت به بهشت در دنيا به آنها معناى محصَّلى ندارد و