با زبان خدا تكلّم مىكند ، و با دست خدا دادوستد مىنمايد ؛ از عالم هستى در او چيزى باقى نمانده است تا شيطان در او تصرّفى كند ؛ در حديث قدسى وارد است كه خدا ميفرمايد : وَ مَا يَتَقَرَّبُ إلَىَّ عَبْدٌ مِنْ عِبَادِى بِشَىْءٍ أَحَبَّ إلَىَّ مِمَّا افْتَرَضْتُهُ عَلَيْهِ ؛ وَ إنَّهُ لَيَتَقَرَّبُ إلَىَّ بِالنَّوَافِلِ حَتَّى أُحِبُّهُ ، فَإذَا أَحْبَبْتُهُ كُنْتُ سَمْعَهُ الَّذِى يَسْمَعُ بِهِ ، وَ بَصَرَهُ الَّذِى يَبْصُرُ بِهِ ، وَ لِسَانَهُ الَّذِى يَنْطِقُ بِهِ ، وَ يَدَهُ الَّتِى يَبْطِشُ بِهَا ؛ إنْ دَعَانِى أَجَبْتُهُ ، وَ إنْ سَأَلَنِى أَعْطَيْتُه « 1 » .

--> ( 1 ) اين حديث را در ص 68 ، از كتاب « كلمة الله » آورده و در ص 519 ، از همين كتاب گفته است كه : « اصل اين حديث اوّل در « محاسن » برقى از عبد الرّحمن بن حمّاد از حنان بن سَدير از حضرت صادق عليه السّلام ؛ و ديگر در كتاب « كافى » محمّد بن يعقوب كلينى [ جلد دوّم ، ص 352 ] با سه سند آمده است : اوّل ، از أبو علىّ أشعرى از محمّد بن عبد الجبّار و از محمّد بن يحيى از أحمد بن محمّد بن عيسى هر دوى آنها از ابن فضّال از علىّ بن عُقْبه از حمّاد بن بشير از حضرت صادق عليه السّلام از رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم روايت كرده است . دوّم ، از جماعتى از اصحاب ما از أحمد بن محمّد بن خالد برقى از إسمعيل بن مِهران از أبو سعيد قمّاط از أبان بن تَغلب از حضرت باقر عليه السّلام روايت نموده است . سوّم ، از عدّه‌اى از اصحاب ما از سهل بن زياد از حسن بن محبوب از هِشام بن سالم از مُعلَّى بن خُنَيس از حضرت صادق عليه السّلام از رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم روايت نموده است . و اين حديث را در بسيارى از كتب آورده‌اند ، و اهل تسنّن با الفاظ مختلفى روايت نموده‌اند . »