فَقَامَ الْحُسَيْنُ خَطِيباً فِى أَصْحَابِهِ فَحَمدَ اللَهَ وَ أثْنَى عَلَيْهِ وَ ذَكَرَ جَدَّهُ فَصَلَّى عَلَيْهِ ثُمَّ قَالَ : إِنَّهُ قَدْ نَزَلَ بِنَا مِنَ الأمْرِ مَا قَدْ تَرَونَ ؛ وَ إنَّ الدُّنْيَا قَدْ تَغَيَّرَتْ وَ تَنَكَّرَتْ ، وَ أَدْبَرَ مَعْرُوفُهَا وَ اسْتَسْمَرَّتْ حَذَّاءَ ، وَ لَمْ تَبْقَ مِنْهَا إلَّا صُبَابَةٌ كَصُبَابَةِ الإنَاءِ ، وَ خَسِيسُ عَيْشٍ كَالْمَرْعَى الْوبِيلِ أَ لَا تَروْنَ إلَى الْحَقِّ لَا يُعْمَلُ بِهِ ، وَ إلَى الْبَاطِلِ لَا يُتَنَاهِىَ عَنْهُ ؛ لِيَرْغَبَ « 1 » الْمُؤْمِنُ فِى لِقَآءِ رَبِّهِ مُحِقًّا . فَإنِّى لَا أَرَى الْمَوْتَ إلَّا سَعَادَةً وَ الْحَيَاةَ مَعَ الظَّالِمِينَ إلَّا بَرِمَا . « 2 » « حضرت براى خطبه قيام فرمود در ميان يارانش ، و سپس حمد خداى را به جاى آورده و ثناى او را گفت و نام جدّش رسول خدا را برد و بر آن حضرت درود فرستاد و سپس فرمود : بدرستيكه از وقايع و حوادث ناگوار آنچه بر ما وارد شده است همه ميدانيد ، و بدرستيكه دنيا دگرگون شده و با چهرهء منكر و زشت ، خود را نشان داده است ، و خوبىها و محاسن دنيا پشت كرده ، و بر همين روش شتابان بگذشته است و از واقعيّت و حقيقت آن چيزى نمانده است مگر اندكى ، كه به اندازهء آب مختصرى است كه در وقت خالى كردن ظرف يا كوزه در ته آن مىماند ؛ و مگر عيشِ پست و

--> ( 1 ) بعضى « لِيَرْغَبْ » را فعل امر دانسته و مجزوم پنداشته‌اند كه به علّت التقاء ساكنين مكسور شده است ؛ و بنابراين معنى چنين مىشود : بايد مؤمن در اين صورت ، حق‌جو و راغب لقاى پروردگار خود باشد . ( 2 ) « لهوف » طبع سنگى ، ص 69