زندگى توأم با ذلّت و دنائتى مانند چراگاه وخيمى كه هر چه بوده درو شده و از آن سبزه و خرّمى و حبوبات كاشته شده در آن چيزى نمانده و به صورت زمين بى حاصل و بهره‌اى درآمده است . آيا نمىبينيد كه به حقّ عمل نمىشود ، و از باطل دست كشيده نمىشود ، تا اينكه مؤمن رغبت به لقاى خداى خود به حقّانيّت بنمايد ؟ پس در اين صورت و با وجود چنين شرائط من نمىيابم مرگ را براى خود مگر سعادت ، و زندگى را با ستمگران مگر ملالت و كسالت و خستگى و افسردگى . »