بدون مختصر شائبهء كدورت و ناراحتى و رنجى كه تو را آزار دهد » . در بهشت نور محض و آزادى محض و آسايش محض است آرى در آن بهشت ، نور محض ، آزادى محض ، آسايش محض است . در دنيا هر راحتى كه براى انسان باشد مشوب به نوعى از ناراحتى است ؛ سلامت آميخته با مرض است ، راحتى مخلوط با گرفتارى است ، نور مشوب با تاريكى است ، امان ممزوج با نگرانى است ، فراغت توأم با دغدغه و اضطراب و تشويش است . ولى در بهشت تمام اين جهاتِ منفيّه كه موجب تنقّص عيش مىشود وجود ندارد ؛ آنجا راحتى خالص و نور محض است . و بر همين اساس ، ديگر حاضر به بازگشت به دنيا نيستند و آن فراغت و انس و الفت با عِلّيّونىها را نمىخواهند با گرفتارى و برخورد و معاشرت با سِجّينىها أحياناً معاوضه كنند . اشتياق اصحاب سيد الشهداء عليه السلام به لقاى خداى متعال اصحاب سيّد الشّهداء عليه السّلام گفتند : ما بر نمىگرديم . حضرت فرمود : من بيعت خود را از شما برداشتم . أَلَا وَ إنِّى قَدْ أَذِنْتُ لَكُمْ فَانْطَلِقُوا جَمِيعًا فِى حِلٍّ ؛ لَيْسَ عَلَيْكُمْ مِنِّى زِمَامٌ . هَذَا اللَيْلُ قَدْ غَشِيَكُمْ فَاتَّخِذُوهُ جَمَلًا . « 1 » « آگاه باشيد كه من اجازه دادم به شما در رفتن ، همهء شما برويد و من گرهء بيعت را از شما باز كردم و ديگر تعهّدى بر شما ندارم . اينك شب است ، سياهى آن شما را از أنظار پوشانيده است ، از اين پوشش استفاده كنيد و مانند شتر راهوارى شب را براى سلامت خود استخدام كنيد . »

--> ( 1 ) إرشاد » مفيد ، طبع سنگى ( سنهء 1285 ) ص 250