بى فائده بودن توبه در حال نزول عذاب فرعون به دنبال حضرت موسى و ياران او حركت كرد و او را تعقيب نمود و گفت : آب نيل كه بر او و امّتش شكافته شده او و يارانش عبور كردند ، بر من و لشكريانم نيز شكافته شده و من هم از رود نيل ميگذرم و موسى و قومش را هلاك ميكنم . نمىدانست كه آب مأموريّت داشت بر حضرت موسى و پيروان او باز شود ، نه بر فرعون و لشكريانش ؛ بلكه مأموريّت آب دربارهء او بسته شدن و بهم آمدن است . آب او را و لشكريان او را در كام خود گرفت و همه را دستخوش غرق ساخت . بارى ، فَلَمَّا رَأَوْا بَأْسَنا قالُوا آمَنَّا بِاللَّهِ وَحْدَهُ . هنگامى كه عذاب و بأس و شدّت از جانب خدا مير سيد و راه فرار بر آنها بسته ميشد ، راه فقط يك طرفه ميشد ، بكنم يا نكنم نبود ، طاعت يا معصيت نبود ، كفر يا ايمان نبود ؛ بلكه فقط خود را مضطرّ ميديدند در قبول ، مىگفتند : آمَنَّا بِاللَّهِ وَحْدَهُ ؛ ما به خداى لا شريك له ايمان آورديم . وَ كَفَرْنا بِما كُنَّا بِهِ مُشْرِكِينَ ؛ و به آنچه را كه از نيروى خود و علم و قدرت خود در مقابل خدا مؤثّر ميديديم به همه آنها پشت پا زديم ، به همه آنها كافر شديم . اين ايمان سودى ندارد . فَلَمْ يَكُ يَنْفَعُهُمْ إِيمانُهُمْ لَمَّا رَأَوْا بَأْسَنا . هنگامى كه عذاب رسيد و كار يكسره شد ، ايمان فائده‌اى براى آنها نخواهد داشت ؛ زيرا كه غير از ايمان مفرّى ندارد ، كار ديگر از او ساخته نيست .