برخ آنها كشيده‌اند كه آن دو احاديث مذكوره را آورده‌اند در حالتى كه آنها معلول است ! و من كوشش بسيارى به كار بردم در پيدا كردن راه تصحيح آنها تا بطريقى كه مورد پسند و رضايت اهل فن حديث باشد از آن احاديث دفاع نمايم ، و من از خداوند استعانت ميجويم براى بررسى و روايت احاديثى كه راويان آنها ثقه بوده و هر دو استاد نامبرده ( مسلم و بخارى ) يا يكى از آن دو بامثال آنها استدلال و احتجاج نموده‌اند و شرط صحيح بودن در نظر تمام فقهاء اهل اسلام همين است كه زيادتى در اسنادها و متن احاديث از اهل وثوق و مورد اعتماد پذيرفته و مقبول است . . اه . و حافظ بزرگوار عراقى در كتاب « فتح المغيث » ص 17 در شرح اين دو بيت خود در « الفيّه حديث » . و لم يعمّاه و لكن قلّ ما عند ابن الاخرم منه قدفاتهما گويد : مقصود اينست كه : ( مسلم و بخارى ) تمام احاديث صحيح را ثبت و روايت نكرده‌اند ، يعنى كتاب آن دو شامل تمام احاديث صحيحه نيست و آن دو به چنين امرى ملتزم و متعهد نشده‌اند ، و الزام دار قطنى و غيره آن دو را باحاديث غير لازم است . حاكم ، در خطبهء « مستدرك » گويد : ( بخارى و مسلم ) هيچيك از آنها چنين حكمى ننموده‌اند كه : جز آنچه از حديث آنها بررسى و روايت نموده‌اند حديثى صحيح نيست . اه . بخارى گويد : در كتاب جامع جز احاديث صحيح حديثى داخل ننمودم و بعضى از احاديث صحيحه را بعلَّت طولانى بودن ترك و از ذكر آنها صرف نظر نمودم و مسلم گويد : من هر حديث صحيحى را در اينجا ( يعنى در كتاب صحيح خود ) قرار نداده‌ام ، و فقط احاديثى را در آن نهادم كه ( اهل حديث ) اجماع بر آن نموده‌اند مرادش آن احاديثى است كه شرايط مجمع عليه بودن به نظر او در آن احاديث وجود داشته هر چند اجتماع شرايط مذكوره در بعض از آن احاديث در نظر بعض از اهل حديث ظاهر نشده باشد ، و عراقى نيز در ص 19 در شرح اين دو بيت خود :