تفصيل اين موضوع را در باب روزهء روز غدير بيان خواهيم كرد ، و حديث ابو سعيد ، طرق بسيارى دارد چنان كه در كلام حموينى نقل از كتاب او « فرايد السمطين » گذشت ، علاوه بر اين ، اين روايت اختصاص بابى سعيد و ابى هريره ندارد ، و ضمن مطالب گذشته به خوبى دانستيد كه عين آن را جابر بن عبد اللَّه و مفسّر تابعى مجاهد مكى و امامان حضرت باقر و حضرت صادق عليهما السّلام روايت كرده‌اند و علماء حديث به اين رواة تكيه كرده و در برابر روايت نامبرده تسليم شده‌اند كما اينكه روايت آن از علماء و حافظين حديث مختصّ بابن مردويه نبوده و از خود سيوطى در منثورش شنيديد روايت خطيب و ابن عساكر را و دانستيد كه در « نقل و روايت » اين حديث گروه ديگرى نيز هستند كه با بررسى در سند آن را روايت نموده‌اند ، كه در عداد آنها افرادى است مانند : حاكم نيشابورى و حافظ بيهقى ، و حافظ ابن ابى شيبه ، و حافظ دار قطنى ، و حافظ ديلمى ، و حافظ حداد و غير آنها ، بدون اينكه در آن طعن و انتقادى از طرف يكى از آنان مشهود گردد . و اگر مراد او عدم صحّت از لحاظ معارض بودن آن با رواياتى استكه حاكى از نزول آيه مزبور در روز عرفه است ؟ در اين صورت ، نامبرده در حكم قطعى ببطلان يكى از دو جانب ، گزافه گوئى نموده ! و بر فرض اينكه جانب ديگر در نظر او رجحان داشته باشد موجب آن نخواهد بود كه بجانب ديگر حكم قطعى ببطلان بدهد چنان كه در مورد تعارض دو حديث مقرّر است ، خصوصا در صورتى كه ممكن باشد جمع بين آن دو باينكه گفته شود : اين آيه دو بار نازل گشته ، چنان كه همين احتمال را ابن جوزى در كتاب خود « تذكره » در ص 18 داده مانند آياتى چند از آيات كريمه كه مكرر نازل شده‌اند ، و از آن جمله است : آيه بسمله كه يك بار در مكَّه و بار ديگر در مدينه نازل شده و غير اين آيه كه ذكر آنها خواهد آمد . بعلاوه ، داستان نزول آيه مزبور در روز غدير تأييد مىشود به آنچه در پيش از رازى و ابى السعود و غير آن دو اشعار نموديم داير بر اينكه : پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله بعد از نزول