در پيروى شيعيان على از رسول خدا روايت شده است كه بزرگان از ائمّهء سنّت و جماعت آنها را در كتابهاى خود كه در تفسير و حديث و سيره و تاريخ و تراجم و غيرها نوشته‌اند ثبت و ضبط نموده‌اند و علماى شيعه نيز بسيارى از آنها را در كتابهاى خود آورده‌اند . ليكن چون منظور ما اثبات تشيّع اصحاب بزرگ رسول - خدا و مناقب شيعيان علىّ بن ابي طالب به اعتراف سنّى مذهبان بود ، لذا غالبا از كتب خود آنها نقل كرديم . از اين روايات استفاده مىشود كه در زمان خود حضرت رسول ، امير المؤمنين عليه السّلام شيعيانى داشتند كه در روش و سلوك به آن حضرت تأسّى مىجستند ، در عبادت و صدق و استقامت و جهاد و ايثار و فداكارى در راه اسلام و عشق و جذبهء به سوى مقام لقاء خدا و زهد و نسك و اطاعت و تسليم مطلق در برابر آيات قرآن و اوامر و نواهى رسول خدا و عدم اعتراض و ترديد در كارها و سخنان رسول - خدا و ساير افعال حسنه و شيم پسنديده . و آنها در دنبال رويّهء امير المؤمنين عليه السّلام از حضرت رسول اكرم صلى اللّه عليه و آله و سلّم از آن حضرت پيروى مىكردند ، به خلاف بعضى از افراد ديگر كه آنها تسليم محض نبودند و گاه و بيگاه بر آن حضرت خورده مىگرفتند ، و احيانا اوامرى تند و خشن نيز مىنمودند ، و در نبوّت آن حضرت در مواقع خطر شكّ و ترديد مىكردند ، و آيات قرآن را طبق سليقهء خود تفسير و تأويل نموده و كلام رسول - خدا را مانند سخنان عادى قابل صحّت و فساد مىدانستند ، و چه بسا در بسيارى از امور نظريّهء شخصى خود را پرارج‌تر و عالىتر از رأى رسول خدا تصوّر مىكردند ، و چه بسا بر رأى خود ثابت و براى اجراى آن در مقابل رأى رسول خدا پافشارى و سماجت مىنمودند ، و پيغمبر را اذيّت و آزار مىنمودند ، و در كارهاى شخصى آن حضرت بدون اذن آن حضرت مداخله مىكردند ، و صريحا در بسيارى از مواقع حسّاس بر خلاف امر آن حضرت رفتار مىكردند ، و از شرايط ادب خارج مىشدند ، در محضر آن حضرت با هم دعوا نموده ، و گاهى اوقات با خود حضرت مجادله و مخاصمه مىنمودند ، و مىخواستند با منطق خود او را محكوم كنند . در حضور آن حضرت صدا بلند كرده فرياد مىزدند و در عين حال با بسيارى از افراد عامى و طبقهء متوسّط ربط و ارتباط داشته و آنها را به تبعيّت از خود وا مىداشتند ، و هر وقت از رسول خدا سخنى راجع به فضيلت اهل بيت و امير المؤمنين عليهم السّلام مىشنيدند خشمگين شده گره در ابرو مىكردند ، و مناقب