وَ لَقَد قَرَنَ اللهُ بِهِ صَلَّى اللهُ عَليهِ وَ آلِهِ مِن لَدُن ان كَانَ فَطِيماً اعظَمَ مَلَكٍ مِن مَلَائِكتهِ ، يَسلُكُ بِهِ طَريقَ المَكَارِمِ وَ مَحَاسِنِ أخلَاقِ العَالَمِ لَيلَهُ وَ نَهارَهُ ، وَ لَقَد كُنتُ اتَّبِعُهُ اتّبَاعَ الفَصِيلِ اثَرَ امِّه ، يَرفَعُ لِى فِى كُلِّ يَومٍ مِن اخلَاقِهِ عِلماً وَ يَأمُرُنى بِالاقتِداءِ بِهِ . وَ لَقَد كَانَ يُجَاوِرُ فِى كُلِّ سَنَةٍ بِحَرَاءَ ، فَاراهُ وَ لَا يَراهُ غَيرى ، وَ لَم يَجتَمِع بَيتٌ وَاحِدٌ يَومئذٍ فِى الِاسلَام ، غَيرَ رَسولِ اللهِ صَلَّى اللهُ وَ آلِه وَ خَديجَةَ ، وَ انَا ثالِثُهُما ، ارىَ نُورَ الوَحىُ وَ الرِّسَالَةِ وَ اشُمُّ رِيحَ النُّبوَةِ وَ لَقَد سَمِعتُ رِنَّةَ الشَّيطانِ حِينَ نَزَلَ الوَحىُ عَليهِ صَلَّى اللهُ عَليهِ وَ آلِه فَقُلتُ يَا رَسُولَ اللهِ : مَا هِذهِ الرِّنَّةُ ؟ فَقالَ : هذَا الشَّيطانُ ايِسَ مِن عِبادَتهِ ، انَّكَ تَسمَعُ مَا اسمَعُ وَ تَرَى مَا ارى ، إلّا أنَّكَ لَستَ بِنَبىٍّ وَ لكنَّكَ وَزيرٌ وَ إنَّكَ لَعَلىَ خَيرٍ « 1 » مىفرمايد : اى مردم شما موقعيّت و منزلت مرا نسبت به رسول خدا مىدانيد ، كه تا چه اندازه رحم نزديك آن حضرت بوده‌ام ، و داراى محلّ و منزلتى مخصوص بوده‌ام . من كودكى صغير بودم كه رسول خدا مرا در دامان خود مىنشانيد ، و به سينهء خود مىچسبانيد ، و مرا در فراش خود به آغوش خود مىگرفت ، بدن خود را به من مىسود ، و بوى پاكيزه و لطيف خود را به‌من مىبويانيد ، و چه بسا غذا را مىجويد و سپس از آن به‌من لقمه مىداد ، و در تمام اين مدّت از من حتّى يك دروغ در گفتارم و يك خطا و گناهى در كردارم نيافت . و از روزى كه آن‌حضرت را از شير بازگرفتند ، خداوند بزرگترين مَلَكى از فرشتگان خود را با او ملازم نمود ، كه طريق اخلاق پسنديده و صفات عاليّه انسانى و امور محسنه خلقهاى عالم را در شب و روز به او بيآموزد . و امّا من پيوسته مانند بچّه شترى كه از هر طرف به‌دنبال مادرش مىدود ، دائماً به‌دنبال او حركت مىكردم ، و از او پيروى مىنمودم ، و آن‌حضرت هر روز براى من از اخلاق حميده خود نشانه‌اى را ظاهر مىنمود ، و مرا به پيروى و متابعت از آن اخلاق امر مىفرمود .

--> ( 1 ) نهج البلاغه ج 1 ص 392