و در ينابيع المودّة از عبد الله بن مسعود روايت مىكند كه رسول خدا فرمود : علىّ منّى مثل رأسى من بدنى . « 1 » و در ينابيع المودّة از ابو هريره روايت كند كه او گفت : كانَ رَسول اللهِ صلَّى اللهُ عليهِ و آلهِ و سلَّمَ بَعَثَ بَعثَينِ ، و بَعَثَ عَلَى أحَدهما عَليًّا و علَى الأخَر خالدَ بن الوليد ، و قال إذا التَقَيتُم فعلى الناسِ إمامٌ ، و إذا افتَرَقتُم فكُلٌّ عَلى جُندِه ، فَلَقينا بنى زُبَيدةٍ ، فاقتَتَلنا ، و ظَفرنا عَليهم . و سَبَيناهُم ، فاصطَفَى عَلىٌّ مِن السبَى واحداً لِنفسِه فَبَعَثنِى خالد إلى النبىِّ صلّى اللهُ عليهِ و آلهِ و سلّم ، حتَّى اخبرَه بذلكَ فلمَّا أتيتُ و أخبَرتُهُ فقُلتُ : يا رَسولَ اللهِ بَلغتُ ما ارسلتُ به ؟ فقال : لا تَقَعُوا فى علىٍّ ، فإنَّه مِنّى و أنا منه ، و هو وَليّى و وصيّى من بَعدِى « 2 » رواه الامام احمد فى مسنده . ابو هريره گويد - طبق حديثى كه در ينابيع قندوزى از امام احمد بن حنبل در مسند خود روايت مىكند - كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله دو لشگر را براى جنگ حركت دادند يكى را به‌رياست على ، و ديگر را به‌رياست خالد بن وليد ، و فرمودند هنگامىكه اين دو لشگر به‌هم بپيوندند براى جميع لشگريان يك امام امامت كند ، و چون از هم جدا باشند هر يك از اين دو نفر بر لشگر خود امامت بنمايند . ابو هريره گويد دو لشگر حركت كرد و در بنى زبيده به‌هم رسيد ، و با بنى زبيده نبرد كرديم و غالب و پيروز آمديم و از آنان اسيرانى گرفتيم ؛ على بن أبىطالب يكى از آن اسرا را براى خود انتخاب نموده و برداشت . خالد بن وليد مرا به‌سوى پيغمبر روانه ساخت تا او را از اين قضّيه مطلّع نمايم كه على بن أبىطالب بدون مجوّز براى خود اسيرى انتخاب نموده و برداشته است . من به‌خدمت رسول خدا روانه شدم ؛ چون به‌محضرش رسيده و او را از اين قضّيه

--> ( 1 ) ينابيع المودّة ص 235 ( 2 ) ينابيع المودّه ص 235