حُلولِ آجالِكُمْ ، وَ تَمَسَّكوا بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقى مِنْ عِتَرةِ نَبِيَّكُم ، فَانّى سَمِعْتُهُ يَقولُ : مَنْ تَمَسَّكَ بِعِتْرَتى مِنْ بَعْدى كانَ مِنَ الْفائزين . سپس گفت : اى بندگان خدا تقوى پيشه سازيد ، مانند تقواى كسى كه جايگاه خود را درست مىنمايد ، و محلّ آرامش و سكونت خود را آزمايش مىكند ، و خود را در خوف و خشيت نگاه مىدارد ، و با رفق و مدارا به‌سرعت ناقهء خود را مىدوشد ، و بار خود را مىبندد ، و در طلب سعادت رغبت دارد ، و از خوفگاه مىگريزد ، پس قبل از آنكه اجلهاى شما فرا رسد ، براى سفر آخرت خود عمل كنيد ، و به‌دستاويز محكم از عترت پيغمبر خود متمسّك گرديد . حقاً من از پيغمبر خدا شنيدم كه مىفرمود : كسى كه تمسّك جويد به‌عترت من بعد از من از رستگاران خواهد بود ، ثم بكى بكائا شديداً سپس ابن عباس گريه فراوانى نمود : جمعيّتى كه بودند از او سؤال كردند چگونه گريه مىكنى ، در حالى كه منزلت و مقام تو نزد رسول خدا است ؟ ابن عباس گفت : اى عطا به دو چيز مىگريم : لهول المطلع و فراق الاحبة يكى براى خوف و خشيّت از طلوع مقام جلال و عظمت خدا ، و ديگرى از مفارقت احبّه و دوستان . سپس آن جماعت از نزد او برخاستند و متفرّق شدند . در اين حال گفت : اى عطا دست مرا بگير ، و مرا در صحن خانه ببر ! من و سعيد او را بلند كرديم ، و به‌سوى حياط منزل حركت داديم چون در صحن آمد دست خود را به آسمان بلند كرد و گفت : اللّهُمَّ انّى اتَقَرَّبُ الَيْكَ بِمُحَمَّدٍ وَ آل مُحَمَّدٍ ، اللّهُمَّ انّى اتَقَّرَبُ الَيْكَ بِمُوالاةِ الشَّيْخِ عَلِىِّ بْن ابيطالِبٍ ، فَما زَالَ يُكَرِّرُها حَتّى وَقَعَ عَلَى اْلَارْضِ ، فَصَبْرنا عَلَيْه ساعَةً ثُمَّ أقَمْناهُ فَاذا هُوَ مَيّتٌ رَحْمَةٌ اللهِ عَلَيه . گفت بار پروردگارا ! من به‌سوى تو بمحمّد و آل محمّد تقرّب مىجويم ، بار پروردگارا ! من به‌سوى تو بشيخ على بن أبىطالب تقرّب مىجويم ! و دائما اين جملات را تكرار مىكرد ، تا به روى زمين افتاد ؛ ما ساعتى درنگ نموده و او را به‌حال خود گذاشتيم ، و سپس او را از زمين بلند نموديم ديديم كه رحلت نموده و به‌رحمت خدا