درس دوازدهم بسم الله الرّحمن الرّحيم و صلّى الله على محمّد و آله الطاهرين و لعنة الله على أعدآئهم اجمعين من الان الى قيام يوم الدين و لا حول و لا قوّة الّا بالله العلىّ العظيم قال الله الحكيم فى كتابه الكريم : « أَ فَمَنْ يَهْدِي إِلَى الْحَقِّ أَحَقُّ أَنْ يُتَّبَعَ أَمَّنْ لا يَهِدِّي إِلَّا أَنْ يُهْدى فَما لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ » « 1 » در اين آيه مباركه كيفيّت احتجاج با مشركين را خداوند به پيغمبرش تعليم مىكند ، كه چگونه بر آنها اثبات نمايد ، كه شركاء خدا قابل ستايش و پيروى نيستند ؛ و اساس اين احتجاج مبتنى بر لزوم پيروى از صدق و اعراض از غير حقّ مىباشد . اين احتجاج عقلى است ، چون بر يك اصل كلّى مبتنى است ، كه آن اصل لزوم تبعيّت هميشگى از حقّ مىباشد ؛ لذا براى استدلال به‌لزوم تبعيّت و پيروى از امام معصوم بهترين دليل خواهد بود ، و براى ورود در اصل احتجاج بايد آن مبنا را به‌عنوان مقدّمه بيان كنيم : لزوم پيروى از حقّ يكى از احكام فطرى و عقل انسان ، لزوم متابعت از حقّ است ، اين حكم يك قانون كلّى است كه هميشه انسان به او متّكى است ، و اگر احياناً در اعمال يا گفتار خود از آن منحرف شود ، و به‌غير حقّ مايل گردد ، به‌علّت هواى نفس يا شبهه و غلطى كه احياناً براى او رخ دهد ، باز به‌جهت گمانىاست كه او را حقّ مىپندارد ، و

--> ( 1 ) سوره يونس : 10 - آيه 35