درس يازدهم بسم اللّه الرّحمن الرّحيم و صلّى اللّه على محمّد و آله الطاهرين و لعنة الله على اعدائهم اجمعين من الآن الى قيام يوم الدين و لا حول و لا قوّة الا بالله العلىّ العظيم . قال الله الحكيم فى كتابه الكريم : « وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا وَ أَوْحَيْنا إِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْراتِ وَ إِقامَ الصَّلاةِ وَ إِيتاءَ الزَّكاةِ وَ كانُوا لَنا عابِدِينَ » « 1 » خداوند عزّ و جلّ مىفرمايد : ما حضرت ابراهيم و اسمعيل و اسحاق را أئمّه‌اى قرار داديم كه به امر ما هدايت مىكنند ، و كارهاى پسنديده را به آنها وحى كرديم ، و اقامه نماز و ايتاء زكات را به آنها وحى نموديم ؛ و آنها از زمان قبل ، روش و مسلكشان اين بود كه ما را عبادت مىنمودند . در مباحث گذشته پيرامون كيفيّت هدايت به امر خدا و شرائط تحقّق آن بحث و از آيات قرآن استنتاجاتى نموديم ؛ اينك راجع به جمله ديگر آيه كه مىفرمايد : « وَ أَوْحَيْنا إِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْراتِ » بحث نموده و معنى آن‌را استنتاج مىنمائيم بحول الله و قوته : در معناى وحى خيرات كه بائمّه مىشود در اين جمله خدا مىفرمايد : نفس افعال خيرى كه آنها انجام مىدادند ، وحى ما بود . چون مصدر مضاف افاده تحقّق فعل را در خارج مىكند . اگر كسى بگويد : يُعْجِبُنِى إحْسَانُكَ وَ فِعْلُكَ الْخَيْرَ ،

--> ( 1 ) سوره انبياء : 21 - آيه 73