و لازمهء اين مقام اطلّاع بر اسرار ملكوت است كه يقين از لوازم آن خواهد بود بنابراين مقام امامت از نبّوت اشرف است . مقام امامت اشرف از نبّوت است در « كافى » از حضرت صادق عليه السّلام وارد است كه : انَّ اللهَ عَزَّ وَ جَلَّ اتَّخَذَ ابْراهيمَ عَبْداً قَبْلَ انْ يَتَّخِذَهُ نَبِيّاً وَ إنَّ اللهَ اتَّخَذَهُ نَبيَّاً قَبْلَ انْ يَتَّخِذَهُ رَسولًا ، وَ إنَّ اللهَ اتَّخَذَهُ رَسولًا قَبْلَ انْ يَتَّخِذَهُ خَليلًا ، وَ انَّ اللهَ اتَّخَذَهُ خَليلًا قَبْلَ إنْ يَتَّخِذَهُ اماماً ، فَلَمّا جَمَعَ لَهُ اْلَاشْياء قالَ : إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً . قالَ : فَمِنْ عِظَمِها فِى عَيْنِ ابْرَاهِيمَ قالَ : وَ مِنْ ذُرِّيَّتى ؟ قالَ لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ قالَ : لا يَكونُ السَّفِيهُ امَامَ التَّقِىِّ . « 1 » چون معنى نبوّت اتّصال قلب به عالم ملكوت و تلقّى وحى از جبرئيل است ، در رسول اين معنى قوىتر و رؤيت ملائكه و فرشتگان وحى هم خواهد بود ، ولى در عين حال ممكن‌است كه هيچ‌كدام از آنها سيطرهء بر ملكوت بنى آدم نداشته باشند ، تا بتوانند با آن ، دل‌ها را به مطلوب برسانند ؛ ولى در امام به سبب اين سيطره و احاطه بر قلوب ، آنها را به كمال و مقام واقعى خود سير مىدهند . مقام انبياء و مؤمنين و علماء ، فقط مقام ارشاد و تبليغ و ارائهء طريق است و بس . قال الله تعالى : « وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا بِلِسانِ قَوْمِهِ لِيُبَيِّنَ لَهُمْ فَيُضِلُّ اللَّهُ مَنْ يَشاءُ وَ يَهْدِي مَنْ يَشاءُ » « 2 » اين آيه حيطهء مأموريّت آنها را بيان مىكند ، كه مجّرد بيان نمودن و ارائه طريق كردن است ، و امّا اضلال و هدايت به دست خداست ، و آنها را از آن بهره‌اى نيست ؛ به خلاف امام كه او به اذن خدا خودش هدايت مىكند . در اين باره هم‌چنين مىفرمايد : « وَ قالَ الَّذِي آمَنَ يا قَوْمِ اتَّبِعُونِ أَهْدِكُمْ سَبِيلَ الرَّشادِ » « 3 » مؤمن آل فرعون گفت : فقط از من پيروى كنيد تا من طرق رشاد را به‌شما

--> ( 1 ) « اصول كافى » جلد 1 ص 175 ( 2 ) سوره ابراهيم : 14 - آيه 4 ( 3 ) سوره مؤمن : 40 - آيه 38