آيه انذار و حديث عشيره « وَ أَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ وَ اخْفِضْ جَناحَكَ لِمَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ فَإِنْ عَصَوْكَ فَقُلْ إِنِّي بَرِيءٌ مِمَّا تَعْمَلُونَ وَ تَوَكَّلْ عَلَى الْعَزِيزِ الرَّحِيمِ الَّذِي يَراكَ حِينَ تَقُومُ وَ تَقَلُّبَكَ فِي السَّاجِدِينَ إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ » « 1 » اى پيمبر ! اقوام نزديكتر خود را از عذاب خدا بترسان ، و بالهاى رحمت خود را براى مؤمنينى كه از تو پيروى مىكنند پائين آور ، پس اگر مخالفت كردند بگو من از كردار شما بيزارم ، و توكّل بر خداوند عزيز و رحيم بنما ؛ آن خدائى كه تو را در هنگام قيام به نماز مىبيند و از حالات تو در سجده اطلّاع دارد فقط و فقط آن خدا شنوا و داناست . حضرت رسول الله اقوام و عشيرهء خود را دعوت نمودند و به آنها نبّوت خود را اعلام نمودند طبق حديثى كه وارد شده و در نزد مورّخين و محدثين از بزرگان اسلام به‌حديث عشيره معروف‌است . علّامهء امينى گويد : اين حديث را بسيارى از ائمّه و حفّاظ حديث از فريقين روايت كرده‌اند ، و در صحاح و مسانيد خود درج نموده‌اند ، و افراد ديگرى از بزرگان حفاظه و ائمّهء حديث از افرادىكه به‌قول و كلام آنها در اسلام اعتناء بسيارى است ، آن حديث را ملاحظه نموده و بدون هيچ‌گونه ايراد يا توقفى در صحّت سند آن تلقّى به‌قبول كرده‌اند ، و نيز بزرگان از مورّخين امّت اسلام و غير اسلام آن حديث را صحيح و قبول دانسته و در صحيفه تاريخ جزء مسلّمات ذكر نموده‌اند ، و شعراء اسلام و غير اسلام منظوماً آن حديث را در سلك شعر در آورده ، و در شعر ناشى صغير متوّفى 365 قمريّه خواهى يافت . « 2 » ما عين آن حديث را اوّلًا از تاريخ طبرى نقل مىكنيم ، و سپس در اطراف آن به بحث مىپردازيم . طبرى از ابن حميد ، از سلمه از ابن اسحق ، از عبد الغفار بن قاسم ، از منهال بن عمرو ، از عبد الله بن حارث بن نوفل بن عبد المطلب ، از عبد الله بن عباس ، از على بن أبىطالب روايت مىكند ، كه فرمود :

--> ( 1 ) سوره الشعراء : 26 - آيه 215 - 222 ( 2 ) الغدير ج 2 ص 278