« أبو يَعْلى جعفرى كه شاگرد شيخ مفيد است در اوّل كتاب « نَزْهَت » « 1 » آورده است كه عبد الملك بن مروان به حجّاج بن يوسف ثَقَفىّ نوشت : چنانچه عبارت حكيمانه‌اى را شنيدى آن را به أمير المؤمنين نسبت بده ( مراد از أمير المؤمنين خودش بوده است . ) چرا كه او لايق‌تر و سزاوارتر است كه آن كلمهء حكمت از آنِ او باشد نسبت به اصل گوينده‌اش كه آن را گفته است - انتهى . و اگر از درازاى سخن دهشت نداشتم اينك مقدارى از اين مرام را در اين باب ذكر مىنمودم . بلكه نهى وارد شده است كه انسان نبايد از ايشان استمداد بجويد و كمك بطلبد . روايت نموده است نوادهء دخترى شيخ طَبْرِسىّ در كتاب « مشكاة الانوار » از حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام كه به جابر گفتند : اى جابر ! از دشمن ما براى رفع نيازت كمك مَطَلب و از او خوراك مخواه و براى رفع تشنگىات پرسش آب مكن ! هان بدانكه او در آتش جاودان مُخلَّد مىماند ، و مؤمنى به او عبور مىكند و وى به مؤمن مىگويد : اى مؤمن ! من همان كس نبودم كه براى تو فلان كار و فلان كار را انجام دادم ؟ ! در اين حال مؤمن از او شرمگين مىشود و او را از آتش مىرهاند . شاهد و دليل ما از اين روايت آنست كه اگر حال غذا خوردن پيكرها اين‌طور باشد ؛ حال غذاهاى روحيّه چگونه خواهد بود ؟ » جواب ايشان از دو ناحيه مىباشد : ناحيهء اوّل : همان‌طور كه ذكر شد رجوع به كتب فلسفه و عرفانى كه

--> ( 1 ) يعنى كتاب « نَزهة النّاظِر » .