بالاخره منتهى به گفتار أمثال بايزيد و خواجهء انصارى و أبو سعيد أبو الخير بشود ، رجوع به كتب دشمن نيست ؛ بلكه رجوع به كتب دوست مىباشد براى استفاده و بهره‌گيرى از معانى عاليه و مضامين آن كه بالاخره منتهى به ائمّهء معصومين صلوات الله و سلامه عليهم أجمعين و يا به رسول اكرم صلّى الله عليه و آله و سلّم خواهد شد ، و يا به مكاشفات و مشاهدات عينيّهء غيبيّه كه از حضرت ربّ ودود بر ايشان الهام و انكشاف پذيرفته است . اين كجا و آن كجا ! ؟ لزوم فراگيرى علم و حكمت ، گرچه از كافر و يا منافق باشد ناحيهء دوّم : روايات كثيره‌اى داريم كه ما را فرمان مىدهند كه بايد دنبال علم برويم گرچه در چين بوده باشد ، « 1 » و يا حكمت را اخذ كنيم گرچه از دست مخالف و منافق و شخص كافر باشد . در اين صورت نبايد خلاف و يا نفاق و يا كفر وى جلوگيرمان شود كه دست از علم بشوئيم و در بوتهء جهل و نادانى خود را بميرانيم . چقدر عالى و پرمحتواست اين دستور و فرمانى كه در شرائط گوناگون و وسعت در حالات به ما امر مىكند : اطْلُبوا الْعِلْمَ وَ لَوْ بِخَوْضِ اللُجَجِ وَ سَفْكِ الْمُهَجِ ! « 2 »

--> ( 1 ) « بحار الانوار » علّامهء مجلسى ( ره ) طبع كمپانى ، ج 1 ، ص 57 و 58 ، از كتاب « غوالى اللآلى » و از « روضة الواعظين » ( 2 ) اين عبارت متّخذ از روايتى است كه محمّد بن يعقوب كلينى در « اصول كافى » ج 1 ، ص 35 ، روايت شمارهء 5 از باب ثواب العالم و المتعلّم ، با سند خود از أبو حمزهء ثُمالى از حضرت امام سيّد السّاجدين علىّ بن الحسين عليهما السّلام روايت مىكند كه فرمود : لَوْ يَعْلَمُ النّاسُ ما فى طَلَبِ الْعِلْمِ لَطَلَبوهُ وَ لَوْ بِسَفْكِ الْمُهَجِ وَ خَوْضِ اللُجَجِ . إنَّ اللَّهَ تَبارَكَ وَ تَعالَى أوْحَى إلَى دانيالَ : إنَّ أمْقَتَ عَبيدى إلَىَّ الْجاهِلُ المُسْتَخِفُّ بِحَقِّ أهْلِ الْعِلْمِ ، التّارِكُ لِلِاقْتِداءِ بِهِمْ ؛ وَ إنَّ أحَبَّ عَبيدى إلَىَّ التَّقىُّ الطّالِبُ لِلثَّوابِ الْجَزيلِ ، اللازِمُ لِلْعُلَماءِ ، التّابِعُ لِلْحُلَماءِ ، الْقابِلُ عَنِ الحُكَماءِ .