بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ * اللَّهُ الصَّمَدُ * لَمْ يَلِدْ وَ لَمْ يُولَدْ * وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُواً أَحَدٌ « 1 » « به اسم خداوند كه داراى صفت رحمانيّت و رحيميّت است . بگو : داستان از اين قرار است كه خداوند داراى صفت احديّت است . خداوند صمد است . ( مقصد و مقصود همه است ، يا توپُر است و تو خالى نيست . ) نمىزايد و زائيده نشده است . و هيچ‌كس براى او همتا و انبازى نمىتواند بوده باشد . » معنى صَمديّتِ خداوند مىرساند كه وى داراى اختيار است ؛ مجبور و مضطرّ نمىباشد . شيخ اقدم و مفسّر اعظم ما كه از اكابر علماى قرن ششم است شيخ أبو علىّ فَضل بن حسن طَبْرِسىّ ملقّب به أمين الإسلام ، دربارهء اين سوره آورده است : اين سوره در مكّه نازل شده است و بعضى گفته‌اند در مدينه . و سورهء توحيد ناميده شده است به جهت آنكه در آن غير از توحيد چيزى وجود ندارد ؛ و كلمهء توحيد ، كلمهء اخلاص ناميده شده است . و گفته شده است : سبب تسميهء سوره بدين نام آنست كه هر كس از روى اعتقاد و اقرار بدان تمسّك جويد مؤمن مخلِص است . و بعضى گفته‌اند : كسى كه آن را از روى تعظيم بخواند خداوند او را از آتش نجات مىدهد . و بدان سورهء صَمَد نيز گفته‌اند . و به فاتحهء سورهء ( قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ ) همچنين ناميده شده است

--> ( 1 ) . سورهء الإخلاص ، يك‌صد و دوازدهمين سوره از قرآن كريم