ناپذيرى » آن است به اين معنا كه استفاده و بهره بردارى بشر از آن ، هرگز به پايان نمىرسد و همواره همگام بازمان پيش مىرود و هر چه بشر در گشودن رازهاى طبيعت و تسخير قله‌هاى علم و دانش ، پيروزتر مىگردد ، حقايق نوترى بر او از آيات قرآن آشكار مىگردد . تو گويى قرآن به سان يك اقيانوس ژرف و ناپيدا كرانه‌اى است كه با هيچ قدرت به ژرفاى آن نمىتوان رسيد و با هيچ نيرويى نمىتوان مرغ انديشهء بشر را در كرانه‌هاى آن به پرواز در آورد و يا به سان جهان هستى است كه هر چه دانش‌ها و بينش‌ها و سيع‌تر گردد رازهاى نهفتهء آن تجلى بيشترى مىيابد . قرآن در اثر داشتن حالت « نهايت ناپذيرى » از اقامهء هر نوع دليل بر ارتباط خود با مبدأ نامتناهى بى نياز است و از كتابى كه از ناحيهء خداى بزرگ براى هدايت و راهنمايى جهانيان تا روز رستاخيز فرستاده شده است جز اين انتظار نمىرود . زوجيت در جهان گياهان يكى از مسائل قابل توجه كه در قرن اخير مورد بحث واقع و سرانجام پرده از روى آن برداشته شده است موضوع زوج بودن گياهان بلكه تمام موجودات جهان طبيعت است . براى بشر عصر رسالت چنين موضوعى اصلًا مطرح نبود و دربارهء آن كوچك‌ترين آگاهى نداشت ؛ ولى قرآن مجيد با اصرار كم نظيرى دربارهء زوج بودن همهء موجودات جهان آفرينش سخن گفته و براى ايجاد انگيزه در مسلمانان تا مسأله را از راه علمى مورد بررسى قرار دهند به‌طور مكرر از آن ياد نموده است . مفسران پيشين نه تنها در اين آيات دقت شايستهء مقام قرآن را انجام نداده‌اند ، بلكه آيات مربوط به زوج بودن نباتات و كليهء موجودات آفرينش را طورى تفسير كرده‌اند كه فقط با علوم و آگاهىهاى محدود آن زمان تطبيق مىنمود . قرآن مجيد دربارهء زوجيت گياهان با بيان قاطع و روشن چنين مىفرمايد :