منذر و هاد لكل قوم » . بنابر اين نظر ، اين جمله از دلايل جهانى بودن رسالت رسول اكرم و خاتم بودن اوست . و ظاهرِ آيه اين است كه تا روز رستاخيز پيامبر ، مُنْذِر و هادى بشر و امم جهان است . 2 . مقصود از جملهء ياد شده اين است كه ، تو اى پيامبر ! بيم‌دهنده‌اى و براى هر قومى ، راهنمايى هست و از آن‌جا كه « انذار » و « هدايت » غالباً از شؤون پيامبران مىباشد در اين صورت « منذر » و « هاد » كنايه از پيامبر است و بازگشت آيه به اين است كه ، تو پيامبرى و براى هر قومى در هر دوره‌اى پيامبرى است و تو مانند پيامبران پيشين در اعجاز و تصرف در تكوين ، اختيارى از خود ندارى و همهء اين كارها بايد به اذن خداوند جهان انجام گيرد . بنابر اين نظر ، جملهء ياد شده بيانگر آن است كه در تمام ادوار در ميان مردم هادى و رهبر بوده و هيچ دوره‌اى خالى از رهبر نبوده است و اگر بگوييم كه مقصود از هادى ، نبى و پيامبر است در اين صورت ، گواه بر وجود پيامبر در ميان اقوام مختلف مىباشد . 3 . از رواياتى كه گروهى از دانشمندان اسلامى - اعم از شيعه و سنى - آنها را نقل كرده‌اند استفاده مىشود كه مقصود از « منذر » پيامبر است و مقصود از « هادى » امام و جانشين اوست . گويى « انذار » كنايه از مقام نبوت و « هدايت » كنايه از مقام امامت است و پيامبر بنا به نقل بسيارى از محدثان چنين فرموده است : « من بيم‌دهنده‌ام و تو اى على ! راهنمايى » . محدث بزرگوار شيعه ، مرحوم سيد هاشم بحرينى در كتاب غاية المرام و تفسير خود برهان قسمتى از اين احاديث را جمع آورى كرده است . او تنها در تفسير خود ، 27 روايت در اين باره نقل نموده كه برخى از آنها از كتاب‌هاى اهل تسنن است . سيوطى در الدر المنثور قسمتى از اين روايات را ذكر كرده است . از آن جا كه