اثربگذارد ، واو را تشويق كند كه انعام خود را دو چندان نمايد ، دربارهء خدا تصور ندارد ، بلكه نتيجهء سپاسگزارى نسبت به خدا اين است كه بنده لياقت و شايستگى خود را اثبات مىكند و اين همان نكته‌اى است كه در اين آيه به آن تصريح شده : « وَمَنْ يَشْكُرْ فَإِنَّما يَشْكُرُ لِنَفْسِهِ وَمَنْ كَفَرَ فَإِنَّ اللَّهَ غَنِىٌّ حَمِيدٌ ؛ نتيجهء سپاسگزارى به خود سپاسگزار بر مىگردد ، وخداوند از سپاسگزارى افراد بىنياز است . » خلاصه ، سپاسگزارى در برابر خداوند ، جز اثبات لياقت و شايستگى بنده ، چيز ديگرى نيست ، ولى شكر در برابر نيكى وخدمات يك شخص ، علاوه بر اين [ اثبات شايستگى ] اثر ديگرى نيز دارد ، و آن اين است كه طرف را تشويق ودلگرم مىنمايد واو براثر ابراز احساسات وتقدير ، احسان وانعام خود را دو چندان مىنمايد . سپاسگزارى يك دانش آموز در برابر فداكاريهاى آموزگاران ، عشق وعلاقهء او را به امور آموزشى وپرورشى تشديد مىكند . باغبانى كه در سرزمينى تخم افشانده وتحمل سرما وگرما كرده است ، هرگاه نتيجهء اعمال خود را ديد ، تصميم وعلاقهء او براى آبادكردن آن منطقه زيادتر مىشود ، زيرا زمين به وسيلهء سرسبز شدن و ميوه دادن ، بالسان تكوينى ، لياقت و شايستگى خود را اثبات نموده و به وسيلهء تقدير تكوينى ، شوق وشور باغبان را براى خدمتگزارى بيشتر عميقتر مىسازد .