و پخش دارد و نمىتواند حالت جمعى و حضورى به خود بگيرد . مكان داشتن يك موجود مانع از علم آن موجود به خود است ؛ زيرا جسمى كه مكانى را اشغال مىنمايد از آن نظر كه هر جزئى از آن جسم ، مكان خاص و نقطه‌اى را اشغال كرده ، نمىتواند پيش اجزا حاضر گردد و لازم آن ، غيبت اجزا از يكديگر است و غيبت اجزا از يك ديگر نقطهء مقابل حضور ( علم ) است . ولى موجودى كه نه ماده دارد و نه اجزا و پيراسته از زمان و مكان است و كوچك‌ترين عوامل غيبت ذات از ذات ندارد ، بايد ذات ، پيش خود حاضر باشد . شما اين معرف‌هاى پنجگانه را كه قرآن براى خدا بيان كرده ، با مطالبى كه كتب عهدين دربارهء خداوند دارد بسنجيد ، آن‌گاه قضاوت كنيد كه كدام يك از جانب خداوند است . ما براى روشن ساختن افكار خوانندگان گرامى يك نمونه از داورىهاى تورات را دربارهء علم و اطلاع خدا به اختصار ذكر مىكنيم و همين يك نمونه مىتواند روشنگر واقعى اين كتاب به اصطلاح آسمانى باشد . خدا از مخفىگاه آدم و حوا آگاه نيست « وقتى آدم و حوا از ميوهء آن درخت خوردند ، ديدگان آن‌ها باز گرديد و ديدند كه هر دو برهنه‌اند . فوراً براى خود لنگى درست كردند . خداوند آدم و حوا را در حالى كه در بهشت راه مىرفتند ديد . آدم و حوا فوراً پنهان شدند . ( خدا آدم را صدا زد : كجايى ؟ آدم پاسخ داد : من صداى تو را شنيدم فوراً پنهان شدم ؛ زيرا عريان و برهنه‌ام . خدا گفت : چه كسى تو را