رسول خدا و مؤمنان به آيين وى ، با لجوج‌ترين دشمنان خود در سرزمين « حديبيه » كنار آمدند و انعطافى نشان دادند كه گروه تندرو و نزديك بين را ناراحت ساخت . اينك ما در اين جا نمونه‌اى از بزرگوارىها و عالى ترين انعطاف‌پذيرى پيامبر اسلام را در جنگ « حديبيه » بيان مىكنيم تا روشن شود رهبرعالىقدر اسلام ، تا آن جا كه به اصول ضرر و لطمه‌اى وارد نشود ، عالىترين انعطاف را نشان مىداد : در ايام « حديبيه » ( كه مسلمانان براى اداى عمره به آن نقطه آمده‌بودند ) با مقاومت شديد سپاه شرك مكه رو به رو گرديدند و نزديك بود آتش جنگ شديدى ميان دو دسته شعله‌ور شود . نمايندگان مختلفى از طرف قريش براى مذاكره با پيامبر به محضر وى آمدند ، ولى هيچ كدام نتوانستند مشكل را از طريق مذاكره حل كنند . سرانجام سهيل‌بن عمر ، بادستورهاى خاصى مأمور شد جريان را با قراردادى خاتمه دهد . چشم پيامبر به سهيل افتاد ، فرمود : سهيل آمده است قرارداد صلحى ميان ما و قريش ببندد . سهيل آمد و نشست و از هردرى سخن گفت و مانند يك ديپلمات ورزيده عواطف پيامبر را براى انجام چند مطلب تحريك كرد . او چنين گفت : اى ابوالقاسم ! مكه حرم و محل عزت‌ماست . جهان عرب مىداند ، تو با ما جنگ كرده‌اى ، اگر تو باهمين‌حالت كه با زور و قدرت توأم است ، وارد مكه شوى ، ضعف وبيچارگى ما را در تمام جهان عرب آشكارمىسازى ، فردا تمام قبايل‌عرب به فكر تسخير سرزمين ما مىافتند ، من تورا به خويشاوندى كه با ما دارى سوگند مىدهم ، واحترامى كه مكه دارد و زادگاه توست