يادآور مىشوم . . . . وقتى سخن سهيل به اين جا رسيد ، پيامبر اسلام كلام او را قطع‌كرد و فرمود : منظورتان چيست ؟ گفت : نظر سران قريش اين است كه امسال همگى از اين جا به مدينه‌باز گرديد و فريضهء عمره و حج را به سال آينده موكول كنيد . مسلمانان مىتوانند سال آينده ، مانند تمام طوايف عرب در مراسم حج شركت‌كنند ، ولى مشروط بر اين كه بيش از سه روز در مكه نمانند و سلاحى جز سلاح مسافر همراه نداشته باشند . مذاكرات سهيل با پيامبر سبب شد كه قراردادى كلى و همه جانبه ميان مسلمانان و قريش بسته شود . او در شرايط و خصوصيات پيمان فوق‌العاده سخت‌گيرى مىكرد و گاهى كار به جايى مىرسيد كه نزديك بود رشتهء مذاكرات صلح پاره شود ، ولى از آن جا كه طرفين به صلح و مسالمت علاقه‌مند بودند ، دو مرتبه رشتهء سخن را به دست گرفته ، درپيرامون آن سخن مىگفتند . مذاكرات هر دو نفر با تمام سخت‌گيرىهاى سهيل ، به پايان رسيد و قرار شد مواد آن دردو نسخه تنظيم شود و به امضاى طرفين برسد . بنا به نوشتهء عموم سيره نويسان ، پيامبر ، على را خواست و دستور داد پيمان صلح را به شرح زير بنويسند : پيامبر به امير مؤمنان فرمود : بنويس : « بسم اللّه الرحمن الرحيم » . وعلى نوشت . سهيل گفت : من با اين جمله آشنايى ندارم و « رحمان » و « رحيم » را نمىشناسم . بنويس : « باسمك اللهم » ( يعنى به نام تو اى خداوند ) .