شايستهء تعظيم و كرنش نخواهد بود و مجموع آيات قرآنى كه در اين زمينه وارد شده است ، بر اين مطلب دور مىزند . انگيزهء ديگر براى پرستش حسّ تقدير و قدردانى كه با ذات انسان عجين شده است ، يكى از عوامل تشكر و سپاسگزارى است . اين حس در مواقع خاصى كاملا بيدار مىگردد و فردى كه مورد انعام قرار گرفته ، در درون خود احساس مىكند كه بايد به شخصى كه به وى نيكى كرده است ، احترام كند . هرگاه طرف نياز انسان ، انسان ديگرى باشد ، نتيجهء اين شكرگزارى ، تحريك عواطف انسانى اوست كه به كرم و انعام خود ادامه دهد و به كار خويش علاقه‌مند و دلگرم شود ، ولى چون ذات اقدس خداوند از هر نوع انفعال و تأثر پيراسته است و بندگى و عدم بندگى افراد ، در حال او تأثيرى ندارد ، در اين صورت ، نتيجهء شكرگزارى كه معلول حس تقدير است ، همان ابراز لياقت و شايستگى در مورد نعمتى است كه در حق وى ارزانى داشته شده است . هرگاه قرآن مجيد شكر و سپاسگزارى را مايهء فزونى نعمت و كيفر و ناسپاسى را مايهء نقمت و عذاب مىداند ، به همين جهت است . هرگز نبايد چنين انديشيد كه خداوند بسان افراد ديگر از كرنش بندگان و تعظيم انسانها در برابر خود مسرور و خوشحال مىگردد