آن با خدا باشد نه با موجود ديگرى . اكنون مىپرسيم : هدف از فرض شريك براى خدا چيست ؟ اگر شريك در ذات و يا شريك در امر خلقت آسمانها و زمين است ، اين نوع شرك مورد نظر مشركان عرب نبوده است . لا بد مقصود ، شرك در تدبير جهان آفرينش است ، در صورتى كه مالكيت خدا بر جهان از طريق خلق و ايجاد ، كه مستلزم تسلط كامل و استيلاى همه‌جانبهء او بر جهان است ، او را از اتخاذ هر نوع شريكى كه نشانهء عجز و ناتوانى است ، بىنياز ساخته است . قرآن مجيد در برخى از آيات براى ابطال شرك به صورت چهارم ، كه شرك در عبادت و پرستش برخى از موجودات است ، مالكيت خدا را بر پهنهء هستى ، دليل بر آن مىگيرد كه پرستش غير خدا صحيح نيست ، زيرا هرگاه آفريدگار آسمان و زمين اوست و در جهان ، خالقى جز او نيست ، پس همهء موجودات عالم از وجود او سرچشمه گرفته است و همگى به آن نيازمند هستند ، در اين صورت ، ولى نعمتى كه شايستهء سپاس و ستايش باشد ، جز او نخواهد بود تا آن را ستايش كنيم . قرآن به اين نحو از استدلال در برخى از آيات اشاره نموده و مىفرمايد : « إِنِّي وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ حَنِيفاً وَ ما أَنَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ « 1 » ؛

--> ( 1 ) . انعام ( 6 ) آيهء 79 .