من رو به آن كسى مىكنم كه آسمانها و زمين را آفريده و از آيين توحيد پيروى مىكنم و از مشركان نيستم » . و در آيهء ديگر مىفرمايد : « قُلْ أَ غَيْرَ اللَّهِ أَتَّخِذُ وَلِيًّا فاطِرِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ « 1 » ؛ آيا جز خدا كسى را ولىّ خويش بدانم ، در حالى كه كسى جز او آفرينندهء آسمانها و زمين نيست » . بنابراين از اين‌كه خدا آفرينندهء آسمانها و زمين و مالك پهنه هستى است و بر عالم خلقت تسلط و استيلا دارد ، گواه بر آن است كه هرگز براى او شريكى در تدبير جهان خلقت نيست . و باز از اين‌كه آفرينش آسمانها و زمين از آن اوست ، مستلزم آن است كه سرچشمهء تمام هستى ، او باشد و ولى و سرپرستى جز او تصور نشود ، بايد در ستايش و پرستش جز او را نپرستيم . نتيجه اين مىشود كه : جملهء « لَهُ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ ؛ براى اوست فرمانروايى آسمانها و زمين » گواه و دليل بر جملهء « وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ شَرِيكٌ فِي الْمُلْكِ ؛ براى او در تدبير جهان ، شريكى نيست » است .

--> ( 1 ) . همان ، آيهء 14 .