شريك ندارد و فرمانروايى مطلق و بلامنازع ملك هستى ، از آن اوست . 4 . « وَ خَلَقَ كُلَّ شَيْءٍ » خالقى جز او نيست و همه چيز را او آفريده است و آنچه كه در جهان هستى به آن چيز گفته مىشود ، آفريننده‌اى جز او ندارد . 5 . « فَقَدَّرَهُ تَقْدِيراً » آفرينش هر موجودى ، روى نقشه و اندازهء خاصى است و خدا تمام موجودات را روى اندازهء معينى آفريده است . از ميان اين صفات پنج‌گانه ، دومى و سومى از اوصاف سلبى خداوند و بقيه از صفات ثبوتى او ( البته از صفات فعل ) به شمار مىروند . اينك تفسير نخستين دو صفتى كه آيه از آن ياد نموده است و آن اين‌كه : خداوند جهان ، مالك آسمان و زمين است و مالكيت جهان هستى از آن اوست ، چنان‌كه مىفرمايد : « الَّذِي لَهُ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ » و اين‌كه فرزندى اتخاذ نكرده است ، چنان‌كه مىفرمايد : « وَ لَمْ يَتَّخِذْ وَلَداً » و از صفات ديگر در بخشهاى آينده بحث مىكنيم . مقصود از مالكيت خدا چيست ؟ مالكيت انسان نسبت به اموال خويش ، يك قرارداد اجتماعى است كه جامعهء انسانى براى گردش چرخهاى زندگى و برقرارى نظام اجتماعى خود به آن تن داده و به رسميت شناخته است . ناگفته پيداست قراردادهاى اجتماعى ، مانند مالكيت انسان بر