زندگى كرده است ، بر اين حقايق بلند و معارف اصيل عقلى دست يافته است و آنها را در قالب جمله‌هاى كوتاه ولى پرمعنا كه هيچ بشرى قدرت به اقتباس و تقليد از آن ندارد ريخته است ؟ اگر در قرآن ، آيه‌اى جز اين آيه نبود و بر پيامبر گرامى وحيى جز اين نازل نشده بود ، تنها همين آيه مىتوانست دليل روشن بر صدق گفتار پيامبر و ادعاى رسالت او باشد و ثابت كند كه اين آيه و آيات ديگر قرآن ، همگى پيام الهى بوده و او پيام‌آور از جانب خداست . يك فرد « امى » و درس نخوانده ، نمىتواند خدا را آن‌چنان توصيف كند كه در اينجا توصيف شده است ، او را آن‌چنان از عيوب و نقصها برى و پيراسته سازد ، كه اين آيه ، تنزيه و پيراسته ساخته است . چگونه يك فرد « امى » مىتواند در طى آيه‌اى در ضمن جمله‌هاى بسيار كوتاه و شيوا ، پنج صفت از صفات ثبوتى و سلبى خدا را ، كه محافل علمى و دينى آن روز ، خلاف آن را مىانديشيدند ، طرح و بيان كند و آنها را آن‌چنان استادانه طرح نمايد كه با پذيرش يكى از آنها بسيارى از اين صفات ، خود به خود ثابت شود ؟ اينك فهرست صفاتى كه در اين آيه وارد شده است : 1 . « الَّذِي لَهُ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ » خداوند مالك آسمانها و زمين است و تمام موجودات جهان ، مملوك او مىباشند . 2 . « وَ لَمْ يَتَّخِذْ وَلَداً » براى او فرزندى نيست و هرگز كسى را براى خود ، فرزند انتخاب نكرده است . 3 . « وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ شَرِيكٌ فِي الْمُلْكِ » در فرمان‌روايى بر جهان ،