و انسانيت باهم جمع مىشود و لازم نيست پيامبر فرشته باشد و يا فرشته‌اى او را كمك كند ، ولى به پيامبر بايد از غيب آن‌چنان كمك شود كه ديگر به كار و كسب نيازمند نگردد ، مثلا يا گنجى از غيب به او برسد و يا لااقل باغى داشته باشد كه او را از هر نوع كوشش ، بىنياز سازد . آنان از يك نكته غفلت داشتند كه داشتن گنج و باغ و ملك و مكنت ، نشانهء ارتباط با غيب نيست . رسول گرامى با روح و روان و گفتار و رفتار مردم سروكار دارد ، تا با علم وسيع و گسترده و ارادهء آهنين و استوار خود ، آنان را به شاه راه هدايت رهبرى كند ؛ در اين عرصه ، داشتن مال و منال مؤثر نيست و در عين حال ، هدف خداوند ، بالاتر از آن است كه آنان پيشنهاد مىكنند و هر روز كه مصلحت ببيند ، به پيامبر گرامى خود ، باغها و قصرهايى عطا مىفرمايد ، چنان‌كه مىفرمايد : « تَبارَكَ الَّذِي إِنْ شاءَ جَعَلَ لَكَ خَيْراً مِنْ ذلِكَ . . . « 1 » ؛ بزرگ است خداوندى كه اگر بخواهد ، براى تو بهتر از آنچه آنان مىخواهند قرار مىدهد » . آنان در انتقاد ششم ، پيامبر را يك فرد مسحور ( سحر شده ) مىخواندند ، مىگفتند : برخى او را سحر كرده‌اند و از اين جهت تصور مىكند كه پيامبر است و فرشته‌اى بر او نازل مىگردد . اين نخستين‌بار نيست كه رجال وحى را با اين حربهء زنگ زده ، متهم كرده‌اند و پيش از وى فرعون ، جبّار

--> ( 1 ) . همان ، آيهء 10 .